"Bilim insanı Gabriel'ın yarattığı tehlikeli denek, bulunduğu yerden kaçmış bulunmakta. Herkesin gerekli önlemler almas-" Tek tuş ile televizyon kapanmıştı, Marinette kapatmıştı.
Hala saçma gelen deney faresi kediciğin bir de kaçtığı haberi yapılıyordu, geçenlerde arkadaşlarıyla olan konuşmasından sonra ona karşı büyük bir ön yargı oluşmuştu içinde.
"Bir de bununla mı uğraşacağım, gerçek saçmalık. Gerekli önlem falan alacakmışız, o garip kedinin varlığından bile şüpheliyim." demesinin hemen ardından göz devirdi. Göz devirdiğini fark ettiği sıra ise garip bir ifade aldı yüzünü ve gülümsemeye başladı.
"Az önce göz mü devirdim ben?" dedi kendi kendine. "Demek kurgusal karakterlere özgü bir şey değilmiş." diye devam etti ve içten bir biçimde güldü.
Odasına doğru merdivenleri kat kat çıktı, odasının kapı kolunu çevirdi ve odaya ilk adımı attı.
Dolabına doğru yönelirken geriledi ve masada açık kalmış olan bilgisayarına döndü. Açık kalmış olması garipti ancak sorgulamadan kapatıp dolabına dönme işlemine devam etme kararı aldı. Dolabın kapağını açtığı sıra boş olan raflara takıldı gözleri, küçük bir iç çekti ve dolabın kapağını bile kapatma zahmetine girmeden etrafına bakınmaya başladı.
Yatağın üstünde duran kot ceket, kendinden yaşça büyük birininmiş gibi duran tshirt ve bol pantolonunu fark etmesi çok uzun sürmedi. Zaten kendinden yaşça büyük birine uygun olan tshirtünü kafasından geçirirken hiç sıkıntı yaşamadı, bol giyinmek hoşuna gittiğinden büyük beden giyinirdi.
Taşınması da kolay olduğundan küçük şemsiyesini her ihtimale karşı yanına alma kararı aldı, hava yağmurlu görünmese de bu düşüncesini her zaman haksız çıkarıp duran hava durumuna karşılık olarak bu sefer eve ıslak dönmeyecekti.
Alt kata doğru merdivenleri kat kat inmesinin ardından salonun dağınıklığı gözüne batıyor olmasına rağmen pek aldırış etmeden dış kapıya yöneldi, ne de olsa kimse evine uğramıyordu. Yağmura önlem olarak şemsiyenin yanı sıra çizmelerini giydi ve kapıyı açmasının ardından dışarıdan esen soğuk rüzgar gözlerini kapamasına sebep oldu, hava nedensiz bir biçimde göründüğünden de soğuktu.
Dışarı çıkmasının bir sebebi olmasa da kıyafet eksikleri nedeniyle kıyafet alışverişi yapma kararı aldı Marinette, her iki günde bir kıyafet yokluğu nedeniyle aynı kıyafetlere denk geliyordu; aynı şeyleri giymek durumunda kalıyordu.
Çok fazla çıkmadığından, dışarı çıkmışken film izlerken atıştırmak amaçlı bir şeyler almak için markete de uğramaya karar verdi ve planlarının ardından gerçekliğe döndü.
İlk önceliği kıyafet olduğundan kıyafet alışverişi için birkaç mağazaya girdi ancak kendine uygun şeyler bulamayınca bunalmaya başladı. Böylece nefes almak amacıyla sadece dışarıda biraz dolanma kararı aldı. Gitmek istediği bir yer vardı ancak gidebileceği iki yol vardı, biri fazla dik bir yokuştan oluştuğu için diğerini tercih edecekti; genel olarak Adrien ve kendisi dışında kimsenin tercih etmediği dar bir sokak.
Adrien...
Eski ilişkisi hakkında ne zaman düşünse yüzü asılıyordu, ölü eski sevgilisi. Ölümünün ardından bir yıl bile geçmemesine rağmen çok uzun zaman geçmiş gibi hissediyordu Marinette, onsuz olmak canını acıtıyordu. Görünürde bir senelik ilişkileri olmuş olsa da Mari Adrien'ı çok uzun bir süre sevmişti. Sonunda o çok sevdiği insandan karşılık bulmuşken sebebi bile bilinmeyen bir biçimde ölmüş olması içini parçalıyordu.
Ölümünün ardından ailesine ulaşmaya çalışsa da başarısız olmuştu, annesine ulaşılmıyordu babası ise Adrien'ı küçükken terk etmiş sorunlu biriydi bu yüzden Marinette Adrien'ın ölümünden birkaç ay önce dönmüş olduğunu duysa da onunla tanışamamıştı.
Düşünceleri arasında boğulurken istemsizce yere yığıldı, düşündüğü şeyler ona fazla gelmişti. Göz yaşları çenesine doğru akarken ağladığını belli eden hıçkırıkları dar sokakta yankılandı.
Onu düşünmek faydasızdı, unutmak da imkansız.
Ağlamanın iyi geldiğini fark ettiği o an küçük bir tıkırtı duyana dek ağlamaya devam etme kararı almıştı. Duyduğu tıkırtı ile irkilip doğruldu ve herkesin böyle bir durumda soracağı
o soruyu sordu.
"Kim var orada?"
