Yüzümde alaycı bir gülümsemeyle sokakta dolaşıyorum.Herkes bana bu delirmiş bakışı atıyor işte beklenen cevap evet delirdim.
Kafamda birileri var.Kendileri beni rahatsız etmeyi ve kararlarımı sorgulatmayı çok severler ama çeneleri çok düşük. Artık seslerinden kafam ağrımaya başladı. Onları duymak istemiyorum.Bu şehrin gürültüsünü ve korna seslerini de istemiyorum. Ben sessizlik istiyorum ama onlar sessizliğimi benden çalıyorlar.
Delirdiğimi düşünmeye başlayalı bir ay kadar oldu.Bir aydır bunların kahrolası seslerini dinliyor ve cevap veremediğim sorularıyla boğuşuyorum. Kafayı yememe çok az kaldı. İntihar edesim geliyor ama bunu yapmıcam zaten bende o cesaret ne gezer.
Onlar intihar etme düşüncesi aklıma geldiğinden beri kafamı evleri gibi kullanıyorlar görünüşe bakılırsa evimden çıkmayada hiç niyetleri yok çoktan kafamın içine eşyalarını taşımaya başladılar.
Neyse bugün bi psikiyatrist buldum seansı dokuz yüz mü neydi.Seans başı o kadar para verdikten sonra psikolojim daha çok bozulmazsa düzelmeyi deniyeceğim.Yeter ki şu lanet çetelerini kapalı tutmanın bir yolunu bulayım ve o çok sevdiğim sessizliğime kavuşayım.