Pazartesi sabahı okul koridorlarında yine olağan dışı bir hareketlilik vardı.
Aslında okulda olağan olan tek şey olağan dışı şeylerdi.
Hatta okul yönetimi bir ara bunu slogan yapmayı düşünmüş, sonra bunun fazla dürüst kaçacağına karar vermişti.
Ve bunun baş sorumluları her zamanki gibi koridorun sonundaki bankta oturuyordu.
Zeynep elindeki deftere bir şeyler yazıyordu.
Arda heyecanla telefonuna bakıyordu.
Selin ise başını ellerinin arasına almıştı.
Selin: Harika. Haftaya disiplin kurulunda ifade verirsek hiç şaşırmam.
Arda: Ama bugün değil! Bugün tarih yazıyoruz.
Zeynep: Düzeltme. Bugün veri topluyoruz.
Selin: Tam olarak hangi saçmalık için veri topluyoruz?
Arda sırıttı.
Arda: Aşk Kimyası Operasyonu.
Selin derin bir nefes aldı.
Selin: Bir gün sizi hiç tanımadığımı iddia edeceğim.
Arda: O gün gelince ben de seni tanımadığımı söylerim. Böylece herkes kazanır.
Sabah ilerledikçe okul adeta tek bir dev montajın içine düşmüş gibiydi.
Anonim hesaplar peş peşe anketler açıyor, itiraf sayfaları yeni söylentiler yayıyor, mesaj gruplarında teoriler üretiliyordu.
Bir an herkes kantindeki gizemli kurabiyeyi tartışıyor, birkaç dakika sonra basketbol maçının sonucunu tahmin ediyor, ardından fen laboratuvarındaki iskeletin kimliği üzerine komplo kuruyordu.
Bir öğrencinin iskeletin eski bir müdür yardımcısı olduğuna dair teori üretmesi bile olmuştu.
Bildirimler durmadan akıyor, yorumlar çoğalıyor, okul kendi kendini eğlendiren dev bir forum gibi davranıyordu.
Ancak bütün bu gürültünün arasında bazı isimler sürekli tekrar ediliyordu.
Kaan ve İlayda.
İlayda her yeni bildirime baktığında rahat bir nefes alıyor, konunun bu kez kendisi olmadığını görünce seviniyordu.
Kendi açısından bakınca son birkaç hafta yeterince yorucuydu zaten.
Yine de bu rahatlama çoğu zaman uzun sürmüyordu.
Öğle arasında Melis bahçede otururken Derya yanına geldi.
Derya: Ya gerçekten sevgililerse?
Melis hemen cevap verdi.
Melis: Değiller.
Derya: Bu kadar emin konuşman ilginç.
Melis sustu.
Melis kendi tepkisine şaşırdı.
Aslında cevabı verirken düşündüğünden daha hızlı davranmıştı.
Bu durum canını sıkıyordu.
Neden bu konu açıldığında refleks gibi cevap veriyordu?
Derya hafifçe gülümsedi.
Derya: Ben olsam biraz kurcalardım.
Melis istemsizce uzaklara baktı.
Son günlerde Kaan ve İlayda’yı düşündüğünden daha fazla fark ettiğini kabul etmek istemiyordu.
Birlikte görünmeleri, sürekli aynı dedikoduların içinde anılmaları, insanların onları yan yana yakaladığında verdiği tepkiler…
Bunların hepsi saçma olmalıydı.
Ama ya gerçekten sadece saçma değilse?
Bu düşünce Melis’in aklına gelir gelmez onu hızla geri itti.
Kendi kendine bile itiraf etmek istemediği bazı sorular vardı.
Günün geri kalanı normal akışında ilerlerken son ders ziliyle birlikte sıra yine kimya dersine geldi.
İlayda sınıfa girdiğinde Kaan her zamanki yerinde oturuyordu.
Ama bu kez önünde gerçekten kitap vardı.
İlayda şaşkınlıkla durdu.
Kaan: O bakış ne? Hayalet mi gördün?
İlayda: Ders çalıştığını gördüm.
Kaan: İkisi arasında çok büyük fark yok gibi davranıyorsun.
İlayda: Çünkü elimdeki veriler bunu destekliyor.
Kaan elini göğsüne götürdü.
Kaan: Bilimsel saldırıya uğradım şu an.
İlayda: Merak etme, raporunu sonra yazarım.
Kaan: En azından sonuç kısmında nazik ol.
İlayda: Söz veremem.
Kaan hafifçe gülümsedi.
Kaan: İşte bu yüzden grup çalışmaları korkutucu.
İlayda: Ben sebep değilim. Gerçekler sebep.
Tam o sırada Öğretmen sınıfa girdi.
Öğretmen: Projelerinizi haftaya kontrol edeceğim.
Kaan’ın yüzü düştü.
İlayda bunu fark etti.
İlayda: Bu kadar dramatik olmana gerek yok.
Kaan: Senin için kolay tabii.
İlayda: Abartıyorsun.
Kaan: Geçen hafta asit ve bazları karıştırdım.
İlayda: O kadar da kötü olamaz.
Kaan: Masada delik açıldı.
İlayda sustu.
Kaan: Hah. Şimdi inandın.
Kaan: Laboratuvardaki tek kalıcı eserim olabilir.
İlayda istemeden güldü.
Kaan bunu görünce zafer kazanmış gibi dikleşti.
Ders bittiğinde koridorlar yavaş yavaş boşalırken ikisi de projeyi daha fazla erteleyemeyeceklerini biliyordu.
Bu yüzden birlikte kütüphaneye geçtiler.
Bu kez gerçekten çalışmaları gerekiyordu.
İlayda notları çıkarırken Kaan önüne boş kağıt koydu.
İlayda: Tamam.
Sana birkaç soru.
Kaan: Ateş et.
İlayda: Doğum günüm?
Kaan: Bu nereden çıktı?
İlayda: Çünkü sevgili rolü yapıyoruz.
Kaan: Mantıklı.
Temmuz.
İlayda şaşırdı.
İlayda: Bunu nasıl bildin?
Kaan: Beste geçen gün koridorda tüm okula duyurdu.
İlayda: Evet, bu mantıklı.
Kaan: Sanırım okulda bunu bilmeyen tek kişi okul müdürü kaldı.
İlayda: Emin olma. Müdürün de gizli bir anket grubunda olduğundan şüpheleniyorum.
Kaan: Geç kaldın. Bu sabah biri bana müdürün oy kullandığını söyledi.
İlayda: Şaka yapıyorsun.
Kaan: Umarım yapıyorumdur.
Kaan sırıtıp kalemi çevirdi.
Kaan: Peki benim doğum günüm?
İlayda: Hiçbir fikrim yok.
Kaan: Gördün mü?
İlayda: Sen de benimkini tam bilmiyorsun.
Kaan: Temmuz dedim.
İlayda: Otuz bir farklı ihtimal var.
Kaan: Ben büyük resmi görüyorum.
İlayda: Tarihler büyük resmin kendisidir.
Kaan: Takvimle kişisel bir bağın mı var?
İlayda: En azından ona güvenebiliyorum.
Kaan: Bu biraz kırıcıydı.
Kaan bunu söylerken dramatik bir şekilde kalbini tuttu.
İlayda gözlerini devirdi.
Zaman ilerledikçe ikisi de sıkılmaya başlamıştı.
Kaan: Beş dakika mola?
İlayda: Hayır.
Kaan: Üç dakika?
İlayda: Hayır.
Kaan: Pazarlık payı bırakmıyorsun.
İlayda: Çünkü seni tanıyorum.
Kaan: İşte bundan korkuyordum.
Kaan bunu şakayla söylemişti ama içinden geçen düşünce biraz daha farklıydı.
İlayda’nın onu bu kadar kısa sürede çözmüş olması rahatsız edici derecede etkileyiciydi.
Tam o sırada Kaan’ın telefonu titredi.
Ekrana baktıktan sonra yüz ifadesi değişti.
İlayda: Ne oldu?
Kaan: Yarınki basketbol maçı için son antrenman öne alınmış.
İlayda: Büyük maç olan mı?
Kaan: Evet. Koç herkesi salonda bekliyormuş.
İlayda notlarına baktı.
Kendi açısından bunun mantıklı olduğunu düşündü.
İlayda: O zaman gitmen gerekiyor sanırım.
Kaan istemsizce rahatladı.
Kaan: Bunu sen söyledin, ben değil.
İlayda: Yanlış anlama. Sadece projeyi tek başıma bitirebilmek için sessizliğe ihtiyacım var.
Kaan: İnsan bazen gerçeği duymamalı.
İlayda: Ben de tam tersini savunuyorum.
Kaan kitaplarını toplamaya başladı.
Kaan: Yarın maça gelir misin?
İlayda birkaç saniye düşündü.
İlayda: Eğer okulun yarısı gibi ben de bu maçı duymaya devam edersem mecburen geleceğim.
Kaan güldü.
Kaan: Bunu evet olarak kabul ediyorum.
İlayda: O kısmı özellikle söylemedim.
Kaan: Çok geç.
Tam o sırada kütüphanenin sessizliği tanıdık bir sesle bozuldu.
Arda: Ya, dışarıdan bakınca aşırı tatlı duruyorsunuz.
İlayda başını masaya vurdu.
Kütüphaneci uzaktan sert bir bakış attı.
İlayda o an masanın altına saklanmanın yasal olup olmadığını merak etti.
Kaan: Bunlar yine nereden çıktı?
Selin: Öncelikle, biz burada tamamen masum sebeplerle bulunuyoruz.
Kaan: Buna kendin inanıyor musun?
Zeynep: İddianı destekleyecek somut kanıtın yok.
Selin: Benim de yok ama şüphelerim çok güçlü.
Arda elindeki defteri kaldırdı.
Kapağında yazıyordu:
AŞK KİMYASI DOSYASI
İlayda: Harika. Şimdi gerçekten ağlayabilirim.
Kaan: Dosya mı yaptınız?
Arda: Klasör de var.
Zeynep: Sekiz ayrı bölümden oluşuyor.
Selin: Ne yazık ki doğru söylüyor.
Arda gururla sayfaları çevirdi.
Arda: Tanık ifadeleri, gözlem raporları, kantin verileri…
Kaan: Gerçekten boş vaktiniz çokmuş.
Zeynep: Bir noktada olay kontrolden çıktı.
Selin: Bir noktada mı?
Selin’in yüz ifadesi, olayın ilk dakikadan beri kontrolden çıktığını söylüyordu.
Tam bu sırada kapı yeniden açıldı ve Melis ile Derya içeri girdi.
İlayda: Hayır.
Kaan: Aynı tepkiyi verdim.
Derya ikisini görünce sırıttı.
Derya: Bak bak bak.
Melis: Evet, görüyorum.
Derya: Şüpheli değil mi?
Melis: Çünkü projeleri var.
Derya: Tam da suçsuz insanların vereceği cevap.
Melis içinden, “Ben neden bu konuşmanın içindeyim?” diye geçirdi.
Bir süre sohbet devam ettiktan sonra Derya dayanamadı.
Derya: Sor işte.
Melis: Neyi?
Derya: Kaan’ın en sevdiği yemeği.
Melis gözlerini devirdi ama dönüp sordu.
Melis: Kaan’ın en sevdiği yemek ne?
İlayda: …
Kaan: …
İlayda: Bu soru için hiç hazırlıklı değildim.
Kaan: Ben de kendi hayatımla ilgili sınav beklemiyordum.
Kısa sessizliğin ardından Kaan cevap verdi.
Kaan: Cheddarlı tavuk dürüm.
İlayda gözlerini kırpıştırdı.
Kaan: Ne?
İlayda: Gerçekten mi?
Kaan: Evet.
İlayda: Seninki ne peki?
Kaan: Evet, onu da merak ettim.
İlayda: Cheddarlı tavuk dürüm.
Bu kez sessiz kalan kişi Melis oldu.
Melis’in içi istemsizce gerildi.
Derya: …
Melis: …
Kaan: Tamam, bu biraz tuhaf oldu.
İlayda: Biraz fazla denk geldi sanki.
Arda ayağa fırladı.
Arda: İMKÂNSIZ!
Selin: Otur yerine.
Arda: Bu dosyanın en güçlü kanıtı olabilir!
Zeynep: Sistem şu an yüzde doksan iki uyum gösteriyor.
Kaan: Sistem mi?
Zeynep: Bir tablo hazırladım.
İlayda: Tablo mu hazırladın?
Selin: Keşke sadece tablo olsaydı.
Arda gururla boğazını temizledi.
Arda: Grafikler de var.
Kaan o an hiçbir şey sormamanın daha güvenli olduğuna karar verdi.
Bir süre sonra Kaan çantasını omzuna astı.
Arda: Nereye?
Kaan: Antrenmana. Yarın maç var.
Selin: Umarım sahada da proje kadar zorlanmazsın.
Kaan: Çok komiksiniz.
İlayda: Git artık. Koçun seni bekliyordur.
Kaan el sallayıp kütüphaneden ayrıldı.
Arkasından birkaç saniye sessizlik oldu.
Melis’in bakışları istemsizce kapıya kaydı.
Bu noktadan sonra Melis çevresindeki konuşmaları neredeyse duymuyordu.
Bu saçmaydı.
Kaan onun arkadaşıydı.
İlayda da öyle.
İnsanların uydurduğu söylentilerin onu etkilemesi için hiçbir sebep yoktu.
Öyleyse neden biraz önce aynı yemeği söylediklerinde içinde garip bir sıkışma hissetmişti?
Neden onları yan yana gördükçe bunu fark etmemeye çalışıyordu?
Derya bir şey anlatıyordu ama Melis’in dikkati dağılmıştı.
Melis’in içinde iki ses tartışıyordu.
Biri bunun sadece merak olduğunu söylüyordu.
Diğeri ise merakın çoktan başka bir şeye dönüştüğünü fısıldıyordu.
Melis başını hafifçe salladı ve düşüncelerini dağıtmaya çalıştı.
Ama aklındaki huzursuzluk geçmiyordu.
Ya gerçekten kıskanıyorsa?
Bu ihtimalin onu bu kadar rahatsız etmesi ise en korkutucu kısımdı.
Bölüm Sonu