Bu benim en zor vakamdı.
Çünkü şüpheli bendim.
Sevim Teyze 2 haftadır bir atkı örüyor. Her sabah "Pisi bak, az kaldı" diyor. Dün gece bitmişti. Sabah bir baktı: Atkı sökülmüş. Yumak darmadağın.
Ve suç mahallinde yatan kim? Ben. Üstümde yeşil yünler.
Sevim Teyze "Aaa Pisi!" dedi ama kızmadı. Sadece üzüldü. O üzülünce apartman üzülür.
Gerçekten ben mi yaptım? Hatırlamıyorum. Gece uyurken oynamış olabilirim. Dedektifler bile bazen suç işler.
Ama bir detay vardı. Yünlerin ucunda diş izi. Benim dişlerim değil. Daha küçük. Daha keskin.
Ve o sırada Minnak gerinerek yanımızdan geçti. Ağzında yeşil bir iplik.
Minnak! Olay yerindeki yalancı tanık, meğer katilin ta kendisiymiş. Benim uyuduğumu görüp, oyuncağı benim üstüme yıkmış.
Minnak'ı köşeye sıkıştırdım. Bir tokat, bir miyavlama. Suçunu itiraf etti.
Sevim Teyze'ye yeni bir yumak aldık. Bu sefer turuncu. Birlikte ördük. Yani o ördü, ben yanında uyudum. Üstünde hiç yeşil yün olmayan bir uyku.
O gün anladım. Ben sadece kayıp eşyaları bulan bir dedektif değilmişim. Ben bu apartmanın vicdanıymışım.
Ve bir apartmanın vicdanı varsa, o apartman asla yıkılmaz.
*BİTTİ.*
Dedektif Pisi kepengini kapatıyor. Ama Ankara'da bir yerde bir mama kabı devrilirse, bir çorap kaybolursa, bilin ki o geri dönecek.