Bu vaka diğerlerine benzemiyordu.
İhbarı yapan bizzat Zeytin Han'dı. Emeklilikte canı sıkılan eski diktatör, balkondan bana seslendi:
"Miyav."
Tercümesi: "Çatıda birileri var ve benim güneşim kesiliyor."
Çatıya çıktım. Ankara rüzgarı sert. Çamaşır ipleri boş.
Ve onları gördüm. Üç tane. Gri, şişman, bakışları tehditkâr. Güvercinler.
Apartmanın çatısını mesken tutmuşlar. Antenin üstüne tünemişler. Aşağıda ne varsa gagalamışlar. Zeytin Han'ın en sevdiği güneş lekesine tam olarak pislemişler.
Bu basit bir işgal değil, organize suçtu.
Liderleri belliydi. Boynunda beyaz bir leke olan, "Reis" dedikleri bir erkek güvercin. Yıllardır bu mahallede haraç keser.
Yaklaştım. Reis guruldamaya başladı: "Gurrr."
Tercümesi: "Burası artık bizim."
Ben de tısladım. Tüm apartmanın dedektifi olarak geri adım atam.
Pazarlık başladı. 10 dakika süren bir bakışma, bir guruldama, bir miyavlama seremonisi.
Anlaşma sağlandı:
Güvercinler anteni terk edecek, Zeytin Han'ın güneşine dokunmayacak. Karşılığında ben her sabah çatıya bir avuç bulgur bırakacağım.
Reis kanat çırpıp gitti. Çetesi peşinden.
Aşağı indiğimde Zeytin Han tahtında, yani balkon minderinde beni bekliyordu. Göz kırptı. Bu, saray dilinde "aferin" demek.
Bugün de adalet yerini buldu.