Aras direksiyona geçti. Fevzi Baba yine öne oturdu. Barış arka koltuğa çöktü. Motor çalıştı ama araba birkaç saniye hareket etmedi. Barış camdan mekâna baktı.
"Bu iş burada bitmedi."
Aras gözünü yoldan ayırmadan konuştu.
"Zaten bitmesi için gitmedik." Araba yavaşça hareket etti. Barış koltuğa yaslandı.
"Abi o Kenan’ın bakışı hiç hoşuma gitmedi."
Aras dikiz aynasından ona baktı " hoşuna gitmesi için bakmadı zaten."
Fevzi Baba sigarasını yaktı. Dumanı yavaşça üfledi.
"Bugün olan bugün bitti sanmayın."
İkisi de ona baktı. Fevzi Baba devam etti.
"O adam bu aşağılanmayı yutmaz."
Barış sinirliydi.
"Ne yapacak baba gelip kapıya mı dayanacak, biz mi vuracak"
Fevzi Baba başını hafifçe salladı.
"Hayır."
Aras kaşlarını çattı. Fevzi Baba devam etti.
"Bekler, plan kurar, sonra vurur."
Barış dudak büktü " vursun bakalım."
Aras arabayı mahalleye doğru sürdü. Sokaklar sessizdi. Tam o sırada Aras dikiz aynasına tekrar baktı. Bir şey fark etti. Kaşları çatıldı. Barış hemen sordu.
"Ne oldu"
Aras yavaşça konuştu " arkamızda bir araba var."
Barış arkasına döndü. Uzakta farları görünen siyah bir araba vardı. "tesadüftür dedi" barış.
Aras cevap vermedi. Bir sokağa girdi. Araba da girdi .Bir sokak daha döndü. Araba yine döndü. Barış doğruldu.
"Abi…"
Fevzi Baba sakin kaldı.
"Aynadan gözünü ayırma."
Aras dişlerini sıktı.
"Kenan hızlı davranmış."
Barış koltuğun arkasına tutundu.
"Ne yapıyoruz?"
Aras gazı biraz artırdı.
"Öğreniyoruz."
Sokak bitti. Ana caddeye çıktılar. Siyah araba hâlâ arkalarındaydı. Fevzi Baba yavaşça ceketini araladı Silah hâlâ oradaydı. Barış arka camdan baktı.
"Abi iki kişi var galiba."
Aras bir anda sağa kırdı. Dar bir sokağa girdiler. Arka araba da girdi. Artık emindiler.
Barış dişlerini sıktı.
"Takip ediyorlar."
Fevzi Baba sakin bir sesle konuştu.
"Aras."
"Efendim baba."
"Arabayı ileride durdur."
Barış hemen tepki verdi.
"Ne"
Fevzi Baba camdan dışarı baktı " kovalama uzarsa mahalleye gelirler."
Sonra sertçe ekledi " burada bitsin."
Aras birkaç saniye düşündü. Sonra frene bastı. Araba yolun ortasında durdu. Arkadaki siyah araba da birkaç metre geride durdu.
Barış kapıyı açtı " gelmişlerse karşılarız güzelce" diyerek yumruklarını sıktı.
Fevzi Baba da indi. En son Aras arabadan çıktı. Siyah arabanın kapısı açıldı. İçinden iki adam indi.
"Bu ne" Barış hemen tanıdı "ulan adiler""
Aras da tanıdı. Kenan’ın mekânındaki adamlardan biriydi. Adam sırıttı.
"Patron selam söyledi." Barış ileri yürüdü.
"Selamını s*ktirme.
Aras elini kaldırdı. Dur dedi. Adam cebinden bir şey çıkardı. Ama silah değildi. Küçük bir telefondu. Aras kaşlarını çattı.
"Bu ne?"
Adam telefonu açtı. Hoparlöre bastı. Telefondan bir ses geldi.
Kenan’ın sesi.
"Soğumadan dinleyin istedim."
Barış sinirle güldü "telefonla racon mu kesiyorsun lan"
Kenan’ın sesi sakindi.
"Aras."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Bugün bana meydan okudun."
Aras cevap verdi.
"Ne yapacaksın"
"Şimdi oyunu ben kuruyorum."
Barış bağırdı.
"Lan"
Aras elini yine kaldırdı sus işareti yaptı. Telefondan Kenan konuşmaya devam etti.
"Sen benim mekânıma geldin , ben de senin mahallene geliyorum."
Aras’ın yüzü sertleşti.
"Ne demek istiyorsun?"
Kenan birkaç saniye sustu. Sonra tek bir cümle söyledi.
"Şu an sizin dükkânda biri var."
Barış’ın yüzü bir anda değişti. Aras’ın gözleri karardı.
"Kenan…"
Kenan’ın sesi sakin kaldı ve kahkaha attı peşinden .
"Koş Aras."
Sonra ekledi.
"Belki yetişirsin."
Telefon kapandı.
Telefon kapandığı anda birkaç saniyelik bir sessizlik oldu. Aras hiçbir şey demedi. Bir anda arabaya döndü. Kapıyı sertçe açtı. Üçü de hızla arabaya atladı. Aras gaza öyle bastı ki araba patlayacak gibi oldu.
Sokak lambaları hızla arkada kalıyordu.
Barış koltuğa tutunmuştu.
"Abi hızlı sür"
Aras dişlerini sıkmıştı.
"Sus Barış."
Fevzi Baba camdan dışarı bakıyordu. Ama yüzündeki ifade değişmişti. Bu sefer gerçekten gergindi. Araba birkaç dakika sonra mahalleye girdi.
Aras dükkânın olduğu sokağa sert bir dönüş yaptı. Araba frenle durdu. Üçü aynı anda indi. Dükkânın ışığı yanıyordu.
Barış şaşkınlıkla baktı.
"Abi"
Aras koşarak kapıya gitti. Kapı açıktı. Aras kapıyı itti ,kapı açıldı.
İçeri girdiler. Dükkânın içinde loş ışık vardı.
Tezgâhın arkasında biri duruyordu. Aras bir an durdu. Sonra gözleri büyüdü.
"Defne"
Tezgâhın arkasında Defne duruyordu. Saçları omzuna düşmüştü. Biraz korkmuş gibi ama sağlamdı. Barış da şaşkın kaldı.
"Lan"
Defne üçüne baktı.
"Ne oldu size"
Aras hâlâ şaşkındı.
"Sen burada ne yapıyorsun?"
Defne omuz silkti.
"Dükkân kapalıydı ama ışık yanıyordu."
Sonra Aras’a baktı.
"Seni bekliyordum."
Barış hâlâ anlamamıştı.
"Biz"
Fevzi Baba dükkânın etrafına baktı.
Her şey normaldi.
Defne konuştu.
"Ha bu arada az önce biri geldi."
Üçünün de dikkati bir anda ona döndü. Aras hemen sordu.
"Kim"
Defne başını iki yana salladı " tanımıyorum."
Defne tezgâhın üstünü gösterdi " şunu bıraktı."
Tezgâhın üzerinde katlanmış bir kâğıt vardı. Aras yavaşça kâğıdı aldı ve açtı.
Barış omzunun üzerinden baktı. Kâğıtta tek bir cümle yazıyordu.
"Şimdi anladın mı Aras"
Altında küçük bir not daha vardı.
"Seni değil zayıf noktanı vururum."
Barış dişlerini sıktı.
"Şerefsiz."
Aras’ın eli kâğıdı buruşturdu.
Defne tedirgin şekilde sordu.
"Ne oluyor Aras"
Aras cevap vermedi.
Fevzi Baba ağır bir sesle konuştu.
"Kenan"
Defne kaşlarını çattı.
"Kim o"