loran'ın sözlerinden sonra ağlayarak çıktım o odadan. loran'ın sözleri fazlasıyla zoruma gitmişti. bunları diyen loran iken hemde.loran benim dünyamdı çünkü birtek onun yanında hayat vardı bana göre nefes almak bana işkence gibi geliyordu kahretsin.. canım acıyor. loransız ben çok zordum. ben... ben ona aşıktım. loran'ı o kadar çok seviyorum ki. onun için herşeyden vazgeçerim. herşeyi, herkesi karşıma alırım. onun için herşeyi yaparım. ama o bana bunları derken... gücümü yitiriyordum. edna yanıma geldi sonra. ondan nefret ediyordum. hayatımı mahfetmişti. hayallerimin katiliydi. gençliğimi bitirmişti. nefret kusuyordum resmen ona.
hızla odama gittim. gözlerim ağlamaktan şişmiş ve kızarmıştı. sonra elime ne geçtiyse dağıtmaya, kırmaya, dökmeye zarar vermeye başlamıştım. loran ve edna'ya olan sinirimi odamdan çıkarıyordum. sonra masamdaki çerçevede duran fotoğrafımıza baktım bi süre. loran ile ben... daha okuyoruz. hayatımızda edna yok. mutlu mutlu dondurma yerken çektiğimiz bir fotoğraftı. fotoğraftaki loran'a bakıp..
HANİ BİRDAHA HİÇ AĞLAMAYACAKTIM, HANİ BENİ KORUYACAKTIN. NERDESİN LORAN. YANIMDA KİMSE YOK, ŞUAN AĞLIYORUM. SEN YOKSUN YANIMDA LORAN. BENİ SEN AĞLATTIN LORAN.
çerçeveyi çıkarttığım gibi yere attım. kalbim gibi kırılmıştı. sonra fotoğrafı parçaladım. aynı loranın kalbimi parçalaması gibi... garip garip sesler duymaya başladım. kafayı tamamen yediğime hemfikirdim artık. 5 dk içinde duvarlarla konuşmaya başladığımı farkettim. kendimi paraladım. biraz hava almak için balkona çıktım ve çocukluktan beri olan yükseklik korkuma meydan okuyup 10. kattan aşağıya mermerin üstüne oturdum. ne tuhaf... artık burdan düşmek, hayatımı kaybetmek... içimde artık böyle bi korku yoktu. derken edna'nın sesini duydum
cevap vermedim.
yine seslendi.
cevap vermedim.
cevap vermeyeceğimi anlayınca loran ve bert'e seslendi.
Artık yapacak tek birşey kaldığına emindim. derin bi nefes aldım. gözlerimi kapattım.. hayatımı gözlerimin önünden geçiriverdim. daha çok loran geldi aklıma hayatım diyince minik bir tebessüm oluştu yüzümde. sonra kollarımı iki yana açtım. son sözüm olarak dudaklarımdan şu kelimeler döküldü.. "Loran, benden esirgediğin o ilgi ve sevgi kırıntıılarını ben senden aldıkça gülüümseyen biriydim. olmayan hayatıma girdiğin için teşekkürler" ve gerekeni yaptım.
TEGANIN GEÇMİŞİ
çocukluğum ağlamakla geçti benim. babam anneme annemde bana şiddet uygulardı. babam resmen beni tanımıyordu bile onun umrunda değildim. annem ise çok çok katı bi anneydi. biraz bu yüzden, birazda babamın onu dövmesindenn dolayı sürekli bana dayak atardı. ama ne olursa olsun annemi çok seviyordum. ondan başka kimsem yoktu. içten içe beni ne kadar çok sevdiğini görebiliyordum. evet beni dövüyordu ama ben ona sarılıyordum. o bana yara olmuştu, ben ise merhem. saflığımdan değil onu cidden çok seviyordum. hata bana vurunca canım acımıyordu. onun adına mutlu oluyordum. evet belki sağ kolumu 6, sol kolumu 4, sağ bacaklarımı da 9 kere kırdı. evet gözlerimi defalarca morarttı. evet defalarca dudağımı patlattı. her yerim defallarca morardı. yeri geldi saçlarımı yolmaktan kanattı. kanı sever olacak kadar çok kanadı heryerim. ama hiçbirzaman bundan dolayı tek bir göz yaşı bile dökmedim. annemin iyiliği için... aksine o rahatladı diye sevinirdim. babamın ona vurması canımı yakkardı asıl. annemin bana vuruşundan 5 kat fena vururdu babam. evden ayrılmadan önce ajan olmak istiyordum. birgün babam yine annemi döverken dayanamadım ve yanlarına gittim. genelde kendimi dayak için hazırlardım. bağırarak dedim ki. "ANNE BABA BEN AJANLIK OKULU İÇİN KAYDIMI YAPTIRDIM" dedim. hayatımda ilk defa babam beni dövdü. o dayak anneminkinden çok fazla acıttı. sonra annemin yanına kan reva içinde gittiğimde annem kolumdan tutup beni kapı dışarı etti. yağmurlu bir havada. bunu bana nasıl yaparsın anne dedim kendi kendime saat gece 5 sularıydı. bi banka oturup ağlamaya başladım. derken bi el uzandı bana doğru. kafamı kaldırdığımda birisinin bana gülümsediğini gördüm. elini tuttum ve teşekkür ettim
-iyi misin az önce ağlıyordun
-iyiyim teşekkür ederim
-seni sabah okulda kayıt yaptırırken gördüm. adın tegan olmalı
-evet ben tegan. seninki ne
-loran bende. memmun oldum tegan
-bende loran
-istersen benle kalabilirsin
--ama olur mu kii
- olur oolur merak etme zaten bi arkadaşımla beraber kalıyorum üçümüz yaşarız
-tamam
sonra loran'ın evine gittik. kapıyı loran'ın bahsettiği arkadaşı açtı
- abi nerdeydin sen
-bert mal mısın işim vardı. bu arada seni tegan'la tanıştırayım. yeni ev arkadaşımız
-merhaba tegan
- merhaba bert. memmun oldum.
-bende
sonra loran bana odamı gösterdi. teşekkür ettikten sonra annemin beni dışarı atarken kafama attığı bavulumdakileri yerleştirmeye başladım. işim bittikten sonra salona gittim. en sevdiğim diziyi izliyorlardı. bende onlarla izlemeye gittim. dizi bittikten sonra bert "hadi artık yatallım yarın okul var" dedi. loran bana dönüp "yarın ilk günün heyecanlı mısın" diye sorunca başımla evet işareti yaptım. sonra herkes odalarına dağıldı. hayatımda ilk defa bu kadar mutluydum. ilk defa bu kadar huzurluydum ve bunların hepsi loran'ın sayesinde olmuştu.
