Sıkıcı alarm sesi odada yankılanınca mecburen gözlerimi açtım ve küçücük odam beni karşıladı. Öğrenci olduğumdan günümün çoğu dışarda geçiyordu ve genelde dışarıda yemek yiyordum. Bundan dolayı evim bir oda ve banyodan ibaretti. Okuldan sonra yarı zamanlı bir işte çalışıp gelecek sene için fakülte parası çıkartıyordum.
Hayatım sıkıcı ve basit ama geceleri o kadarda sıkıcı değil. Geceleri içmeye bile gidiyorum çünkü artık on sekizime bastım ve o günden beri hayatı yaşıyorum resmen. Zaten on sekizimden öncesinde de on sekizmiş gibi davranır sorumlulukları omuzlarımda taşırdım ama şimdi bazı rahatlatıcı şeylerin yasağı benim için kalktı. Bunun ne kadar harika olduğuna kelimeler kifayetsiz.
Hemen kalkıp okul üstümü giydim. En sevdiğim yanıda bu okulumun. Gri mini bir etek ve beyaz gömleğin üzerine okulun armasının olduğu bordo bir ceket giyiyorduk kravat bağlanmalıydı ama ben kravat sevmiyorum. O yüzden kravat bağlamayacağım ne olur ne olmaz yanıma alayım ama. Siyah saçlarımı aynanın karşısında dağınık bir topuz yaptım ve kendimi inceledim. Bir Koreli nasıl olursa bende öyleyim işte. Çantamı ve telefonumu alıp okul için gelen minibüsü beklemeye aşağı indim.
Ailemden ayrı yaşıyorum evet bunu zaten tahmin etmişsindir. Ailem Busan’da (böyle mi yazılıyo) ben ise Seul’de yaşıyorum. Buraya okumaya geldim. Maddi durumumuz kötü değil. Orta gelirli bir aileyiz ama abim yüksek lisans yapıyor ve bütün gelirin çoğu ona gidiyor. Bu yüzden harçlığımı ve fakülte paramı ben çıkarmalıyım. Eğer seneye rahat etmek istiyorsam bir işte çalışmalıyım ve bende öyle yapıyorum.
Bu düşüncelerle meşgulken servis gelmişti bende hemen içeri girdim ve boş bir yere oturup camdan dışarıya daldım. İnsanlar hep kendiyle meşgul. Balkondan aşağıyı seyredenler , ekmek parası için çalışanlar ve dışarıda muhtemelen iş için o taraf bu taraf yürüyenler. Sakin bir sabah aslında. Erken olduğu için gayet sessiz ve huzurlu. Birden araba durdu ve okulum görüş açıma girdi. Ayaklandım ve indim. Arkamdan “Mincea beni bekle!” Diyen en yakın arkadaşım Semi’nin sesini duyunca duraksayıp ona döndüm. O da tipik bir Koreli ama çok güzel. Yanıma geldi ve “Kızım ne oldu bilemezsin. Okula yeni insanlar geliyormuş.” Dedi.
Aslında şaşırtıcı değil hep yeni birileri geliyor ama bu okulun disiplinine dayanamayıp gidiyorlar. Başımı sallamakla yetindim. Semi heyecanla devam etti “ Beş Kişiler kanka ama ben birine yutuldum bile biride tam sana göre yani ben sizi yakıştırdım. Ve bizim sınıfa geliyorlar beşide” dedi ani birtepkiyle ona döndüm ‘biride tam sana göre’ lafı garipti “ Seni tanıyorum Semi hiç düzgün bir erkek seçemedin” dedim bıkkın bir tavırla. Başını hayır der gibi iki yana salladı “ Bu sefer farklı Mincea görürsün” dedi inatla. Hafifçe kıkırdayıp üstelemekten vazgeçtim ama gerçekten berbat erkek seçimleri var.
Konuşarak okula girip sınıfımıza çıktık ve tekli sıralardan en arka cam kenarına (ins okul açılınca buraya oturucam) oturdum. Ders için hazırlık yaptım not defterimi ve kalemliklerimi hazırladım. Sınıfın kapısı açılınca dikkatimi o yöne çevirdim. Ama gördüğüm şey normalden farklıydı en önde gerçekten çok yakışıklı kelimelerin yanında kifayetsiz kaldığı bir erkek girdi sonra arkasından dört erkek daha girdi. Biri gerçekten çok uzundu(martin).
Ve benim yakışıklı bulduğum çocuk kendini tanıtmaya başladı “Merhaba ben Keonho hepiniz gibi on sekiz yaşındayım “ dedi. Ama ben bunlardan sadece ismine odaklanmıştım. Keonho…