İlahi bakış açısı
Arda duyduklarından ve herşeyi boşuna Milan a yaşattığını anladıktan sonra önünde son sürat gelen arabayı bile görememişti. Ona çarpan arabanın şiddeti ile kafasını direksiyona sertçe vurmuştu. Kafası direksiyonun üzerindeyken başı kanıyordu. Ancak zaten çoktan bilincini kaybetmişti. Kazayı görenler hızlıca ambulansı aradı. Ambulans yarım saat sonra gelmişti. Diğer taraf çokta yaralanmamıştı. Ancak Arda ... Arda beyin kanaması geçiriyor da olabilirdi çok şiddetli çarpmanın sebebinde bunlar olabilirdi. Arda yı ambulansa alıp hastaneye götürmek üzere yola çıktılar...
~~ Asil 'den
Hastanede Karan in yanında oturmuş kardeşinin iyileşmesi için bekliyorduk o anda içeri hemşireler girdi hızlıca ameliyathaneye doğru giderken sedyenin üstünde yatan kişiyi gördüm. Kardeşim... Ardaydı...
Gözlerim dolmuşken yerimden kalkıp sedyeye doğur koşmaya başladım. "Arda!Ne oldu! Ne oldu!" Derken doktorlardan biri bana dönüp " araba kazası yapmış beyyin kanaması geçiriyor olabiliir lütfen işimize engel olmayın " deyip beni geride bırakıp ameliyathaneye girdiler. Öylece arkalarından baktım. Gözlerimden akan yaşlarla "Hiç buraya gelmemeliydim. Ona onları hiç soylememeliydim..." Derken sadece ameliyathanenin kapısına bakıyordum. Karan kalkıp yanıma geldiğinde direkt ona sarıldım. İyi değildik ve ikimizin kardeşide hayat savaşı verirken iyide olamazdık.
~♠️~
Arda'nın gördüğü şeyler
Koca bir boşluğun içindeydim ama o boşluğun içinde ben ap aydınlık görünüyordum. O an duyduğum ses ile arkamı döndüm. "Arda ... Sende mi geldin? Sana yanımdan giderken seslenmiştim . Burası çok ürkütücü demiştim beni bırakıp gittin artık hiç aydınlıkta değilim, sadece ellerim bana yardım edersen ikimizde aydınlığa çıkarız!" Demişti. Karşımda duran Milandı. O an nedense anladım
Bu karanlık bizim yaşama oranımız veyada şuan yaşadığımızdı. Çünkü Milan en son komadaydı. O sadece elleriyle de olsa yaşama ihtimaline tutunuyordu. Ancak ben şuan kapkaranlık taraftaydım . En sonunda Milan ın yanına doğru koştum yanında durduğumda ."Milan biz ölüyoruz..." Demiştim. Bana dönüp şok içinde baktı. "Ne ölmesi Arda hayattayız ya! Bende ilk önce öyle sandım ama bu sadece bir girdap bizi içine çekmesine izin verme!" Deyip tutunduğu yere daha sıkı tutundu kendini yukarı doğru ittirmeye çalışıyordu. En sonunda kollarını dışarı kadar çıkarabilmişti. O yaşama tutunuyordu. Yanına çıkmaya çalıştım. Olmuyordu tırnaklarımı bile saplıyamıyordum.
Gülümsedim. Acılı bir gülümsemeydi bu ."Sen hayata tutunmak için herşeyini veriyorsun , ama ben tırnağımı bile saplayamıyorum . Ben çoktan ölmüşüm sana yaptıklarımdan sonra hak ettiğim buydu... Biliyor musun abilerimiz geldi. Senin abin ve benim abim ... 7 yıldır yurtdışındalarmış... Sevgililermiş... Sana yaptığım herşey boşunaymış . Özür dilerim beni affet . " Hemen benim yanıma indi . Ona şaşkınlıkla bakarken bana sıkı sıkı sarılıyordu.
Bende ona sarıldım. Yüzümü boynunun arasına gömdüm. Kokusunu içime çektiğimde başımı kaldırdım. Acele ve panikle ona baktım. " Milan sen ne yaptığının farkında mısın ? Dediğimi anlamıyor musun?! Bu çukur ölüm ! Senin o az önce tutunmayı bıraktığın aydınlık alansa yaşam! Lütfen geri git , benim yüzümden ölmene göz yumamam ama şunu da unutma sana yaptığım herşey için özür dilerim . Seni seviyorum Milan sana aşığım. " Onu kendime çekip dudaklarımızı birbirine bastırdım . İkimizin gözünden akan yaşlar birbirine karışıken biz o karanlık ölüm un ortasında öpüşüyorduk.
Belkide bu bir rüyaydı. Belkide ölümle yaşam arasında beynimin bana olan bir oyunu ama herşeye rağmen en güzel oyundu.
Dudaklarımız birbirinden ayrıldığında ona gülümseyerek baktım. "Şimdi az önceki gibi yaşama tutunmaya devam et " Milan gözlerindeki yaşları silip tekrar az önce tutunduğu o ışığa tırnaklarını geçirip kendini yukarı doğru itti . Vücudunun yarısı dışarıdaydı. Diğer yarısını çıkaramıyordu ama ona rağmen yaşama tutunuyordu.
Bana seslendi . "Sende yaşa! Benim gibi dayan o zaman!" Dediğinde durdum tekrar o ışık saçan yokuş gibi görünen o alana baktım .
Onun için hayata tutunacaktım.
Tüm gücümle o dik yokuşu çıkmaya başladım. Karanlığa tırnaklarıma batırıp yukarıya çıkmaya çalışırken karanlığın ellerimi içine cekmesine izin vermeden tırnağımı biraz daha ileriye saplıyordum. En sonunda aydınlık alanın olduğu kısma geldim zar zorda olsa o aydınlığa tırnaklarımı sapladim. Milan bana bakıp gülümsediğinde bende ona gülümsedim.
Ne olursa olsun yaşayacaktım...
~♠️~
ilahi bakış
Arda hastaneye getirilmişti . Acil ameliyathaneye alınmıştı. Ameliyat esnasında Arda'nın kalbi durmuştu. Elektro şok vermeye başladılar.
"En az dozdan başlayalım . Hazır mı ? " Elektro şokun hazır olduğunu duyduğu an ameliyat masasında yatan oğlanın göğsüne bastırdı geri çekti. Kalbi hâlâ atmıyordu. "Dozu arttır hazır mı ?" Dediğinde hazır olduğunu duyduğunda bir daha oğlanın göğsüne bastırdı. Kalbi hâlâ atmıyordu. "Hazır mı?"dedi tekrar doktor hazır lafını duyduğu an tekrar göğsüne bastırdı. O an ameliyathanenin içinde ameliyat masasında yatan çocuğun kalp sesleri doldu . Doktor bu sesle derin bir nefes verdi .Ameliyat zorda olsa başarılı geçmişti.
~~
1 yıl sonra Milandan
Uyanmıştım. Komadan 1 yıl önce uyanmıştım. 2 ay komada kalmıştım ancak sonunda uyanmıştım . Ancak komadayken gördüğüm şeyler... Arda... O siyah çukurun içinde belirmişti. Birden bana komada olduğumu söylemişti. Abimin geldiğini... Herşeyi boşa yaptığını... Abimle abisinin sevgili olduğunu... Benden özür dilemişti. Orada ona inanmamıştım. Yaşıyorum sanıyordum. Ama sonra bana aydınlığın yaşam olduğunu siyahın ise ölüm olduğunu söyledi. O ise orada tamamen siyahtaydı , benim aksime... O karanlıktan tamamen çıkmayı başardığımda son gördüğüm yüzde onun gülümseyen yüzüydü. Sadece tırnakları ile o ışığa tutunuyordu. Ona dokunmaya çalışsamda dokunamamıştım ... Çünkü ben artık hayata dönmüştüm ancak o hâlâ yarı ölüydü...
Hastaneden ayrılmam gereken bir vakit vardı ancak ayrılmak istememiştim . Yaralarımın kötü olduğunu beni o hâle onun getirdiğini söylemişlerdi o an ağzımdan "Abimde onun abisini bir zamanlar o hâle getirmişti ! Ama şuan sevgililer !" Demiştim. Kimse birşey dememişti Kayra en sonunda "En azından evde dinlen iyileşince her hafta görmeye gelirsin "demişti.
Her hafta hastanedeydim . Her o odaya girdiğimde ona bir masal anlatıyor yada yaşadığım şeyleri anlatıyordum. Hayata tutunması lazımdı. Bende oda ölümle cebelleşirken o orda beni öpmüştü.
Uyanmalıydı.
Uyanıp beni görmeliydi.
Uyansınki yeniden başlayalım.
Tekrar ameliyathaneye girdim. Elini tutup solgun yüzüne baktım. Vücudundaki tüm yaralar kabul bağlamıştı ama o hâlâ uyanmamıştı.
"Biliyor musun abin ve abim artık temelli burada kalmaya karar verdiler , bizimle yaşıyorlar. Abin babamla kavga etti biraz ama olsun babanla konuşmuyorlar zaten . Babamda ceza evinden çıktı. Çıktığı gibide beni bulup dövdü. Allah'tanki yaralarım kabuk bağlamıştı. Çok birşey olmadı ... Ondan şikayetçide olmadım yoksa işte o zaman beni gebertirdi. Abimi görünce onunlada kavga etti. Bu arada abimgilin tuttuğu bir evde kalıyoruz . Abim senin abin ara sıra Kayra veya Ceyda da geliyo hatta anneleri Kübra teyze ve Deniz teyzede ... Derya ablada okuduğu okulu bitirip geldi yanımıza bir sen yoksun..." Gözlerim doldu gözümden bir damla yaş düştü hemen geri sildim. "Hayır ağlamıyorum ama lütfen artık uyan bir yıldır koca bir yıl yoksun ..." Tamda o anda elimin altindaki elinin haraket ettiğini hissetim şaşkınlıkla ona bakarken o yavaşça gözlerini açtı. Heyecanla dışarı çıktım . " Doktor! Yoğun bakım ünitesine gelin ! Uyandı!". Tekrar Arda ya döndüm. Heyecanla ona bakıyordum ama ters giden bir şeyler varmış gibi geliyordu. Umarım yoktur...
~~
Arda normal odaya alınmıştı bana değişik değişik bakıyordu. Ne olmuştu?
Doktor "bazı anıları silinmiş olabilir bir kontrol edelim en son ne hatırlıyorsun bakalım ?"
Arda " Kaza geçirdim önümdeki adam yola bakmıyordu. " Demişti. Hayır neden böyle anlatıyordu ki? Öğrendikleri yüzünden di.
"Aileniz kaç kişi veyada küçükken zorbalık gördünüz mü ?"
" Bunlar ne biçim soru? Ailemiz dört kişi küçükken de zorbalık falan görmedim de bu çocuk kim tanıdığım da değil yani " demişti . B-beni hatırlamıyor muydu?
"Beni hatırlamıyor musun?"
Garip bir şekilde bakıyordu ." Yüzün tanıdık hatta evet seni sürekli görüyordum komadayken..." Dediğinde ona dolmuş gözlerle bakıyordum.
"Sen hatırlayana kadar yavaş yavaş hatırlatırız sorun değil tamam , sakin ol..." Sona doğru kendi kendime konuşmaya başlamıştım. Beni hatırlamıyordu. Rüyasında gördüğün insanı nasıl hatırlamazsın ki o anda gülmeye başladı . Ne olduğunu anlamaz bir şekilde ona bakarken
"Azıcık şaka yapayim dedim canım tabiki hatırlıyorum hatırladım yanii" demişti . Dolu gözlerle ona bakarken "Oğlum sen salak mısın gerizekalı git ya , bide ben burda kaç yıl seni bekledim şerefsiz" dediğimde mal gibi bana baktı.
"Yıl derken?" Ciddi durup
"2 yıldır komadasın " dedim . İlk önce mal gibi baktı sonra sırıttı. "Şaka yapıyorsun" başımı iki yana salladım "malesef " dediğimde ciddileşti . "Yani şimdi ben 21 yaşında mıyım? 2 yılım boşa mı gitti benim!" Bende kahkaha atmaya başladım. O an oda bana mal gibi bakıyordu ve bu o kadar komiktiki!
"Şaka lan , şaka öyle değil böyle yapılır 1 yıldır komadasın yaniii hoşgeldin 20 " dediğimde "1 yılda fazla aq ya sen çok rahat çıktın yani benim rüyamdaki sen şak diye çıktın Aq! Bide bana bak 1 yıl orda cebelleştim!"
Şaşkınlıkla ona baktım . "Sende mi rüyanda beni gördün?"
Başını salladı."Hatta birşeylerde yaşandı anlarsın ya ! Ama sen mal oldugun için yanıma geri inip bana sarıldın diyorum benim durdugum kısım ölüm ü temsil ediyo-" lafını kestim. "Aydınlık kısım ise yaşam gebereceksin gerizekalı ! Ay cidden aynı rüyayı görmüşüz ! " Dediğimde o "la nasıl olabiliyo böyle bir şey hayır birde aynı olaylar yaşandı. " Omuz silktim . O ise sırıttı. "Ruh eşinsem demekki" şaşkınlıkla ona bakıyordum o ise bu şakacı tavrını bir anda bıraktı. "Tekrar özür dilerim sana tüm yaptıklarım için ... İnan çok pişmanım ."dediğinde sırıttım. "Beter ol " anlık düşününce hızlıca "yada olma bir yıl daha senin başında bekleyemem a sana çektireceğim var " deyip dışarı çıkmak için arkamı döndüm " Ayrıca günlüğümü okumadığına yada hepsini okumadığına eminim o yüzden eve gidince beraber okuyucaz " deyip odadan çıktım.
15. Bölüm sonu
Devam edecek...