Komada Milan in gördüğü şeyler
Yürüdüğüm yol o kadar tekinsizdiki korkuyordum . Ayrıca ben ölmedim mi ya! Ben ölecektim. Son olanlardan sonra... Ortadaki yolda birden Arda belirdi . Gözleri kıpkırmızıydı. Ağlamıştı. Nedenini merak ettiğim için
"Neden ağladın?" Diye sordum bana dediği tek şey "Sana yaptıklarım için... Notuda günlüğüde okudum ... Kendimi o kadar piç hissediyorum ki buradaki herkes beni suçluyor haklılar da. Günlüğünün hepsini okuyamadım . İlk dört günlük o kadar kötüydü ki..."
En sonunda ona "Tüm günlüğü oku , Arda öldüğümde hayatımı bilsinler istiyorum yaşarken anlatamadım bari öldüğümde anlatayım ." En sonunda gözlerimin içine baktı gözünden bir damla yaş süzülürken onu elinin tersi ile sildi. " Tamam okuyucam " ve gitmeye başladı. O an ne yapacağımı bilemedim arkasından koştum.
"Arda ! Burası çok ıssız giderken benide götür lütfen korkuyorum !" Arda ben gittikçe tam yakınlaştım dedikçe uzaklaşdı. En sonunda tamamen gözden kaybolunca gözlerim dolu bir şekilde arkasından bakıyordum. Korktuğumu anlamıyor muydu? Tamam zaten benden nefret ediyordu ama neden beni burda bırakıyordu? O an orada oturup ağlamaya başladım. Nedenini bilmiyorum. Ama tamda o anda duyduğum sesle birlikte gözlerimi geri açtım. Karşımda gördüğüm kişi babam ve annemdi . Babam bana vurmak için elini kaldırıyor eli yüzüme kadar gelsede yanağıma değemiyordu. Neden peki? Nasıl olabilirdi böyle bir şey ? Benim olduğum taraf karanlık onların olduğu taraf aydınlıktı. Karanlık girdap tam bacağımı sıkıca tutan o şeyleri gördüm. Ağlayarak "lütfen! O girdabın içine girmek istemiyorum !" Diyordum tırnaklarım ışığın vurduğu kısma yani babamgilin olduğu kısma saplamış. Gitmemek için direniyordum ama vücudumun yarısı zaten bu siyah girdapın içindeydi. Korkunçtu fazlasıyla korkunç.
~♠️~
Arda nın ağzından
Milan ı yoğun bakım odasına almışlardı. Öylece onu izliyordum camdan saatin kaç olduğunu neyin ne olduğunu hiçbirşey umrumda değildi. Ve Milan in yokluğunda fark ettiğim birşey varsada benimde onu sevdiğimdi.
Bunu Milan ölümle yaşam arasında olduğu bu yerde anlamıştım. Ceyda nın annesi olan teyze arada bana kıyamayıp aldıkları yemeklerden vermeye çalışmıştı. Ama istemiyordum. Onun orda yatmasının nedeni benken hiçbirşey istemiyordum. Kandan korkan birini ben kandan korkmasına rağmen kendini bıçaklamasına sebep olmuştum. Dahası varmıydı ? Kayra yanımda durdu.
"Artık gitmelisin birde senin ailen burayı basarsa.." dediğinde başımı iki yana salladım. "Ailem umrumda değil burada durucam" deyip tamamen ona döndüm . Gözlerim dolmuştu önümü puslu görürken "Kayra... Özür dilerim lan, böyle olacağını bilseydim yapmazdım ben istemezdim . Kimsenin ölmesini istemezdim niye isteyeyim ? İstemem ."deyip takrar yoğun bakım ünitesine baktım. Milan ın bembeyaz duran yüzü...
"Günlüğün hepsini okuyamadım bile ... Dördüncü ye kadar okudum , nefes alamadım okurken ... Kendimi çok kötü hissetim . Evet kendimden şuan nefret ediyorum ... Yani bana acı diye demiyorum ama özür dilerim." Dediğimde bana baktı. Bir an gözlerinden bir duygu geçti ancak sonra elini omzuma koyup sıktı. "Tamam anladık üzgünsün , ama seni affedecek kişilerde bizler değiliz hadi zaten ben Milan uyanana kadar affetmem senide önemli olan Milan in affetmesi. Ona sen bir soytarısın öğretildikten sonra sen ona soytarı değilsini öğrettin ama sonra tekrar öyle bir soytarısın dedinki ona bu normal birşey değil ..." Deyip yanımdan gitti ve annesinin yanina oturdu . Bense elimde sıkı sıkı tuttuğum defteri alıp son kez Milan a baktıktan sonra tekrar görünmediğim o duvar kenarına oturdum . Ve okumaya devam ettim.
Bence başlarına sıfır koyunca günlükler daha havalı oluyo ama sadece tek sayıların başlarına gelebiliyorlar bu çok sinir bozucu. Ama yinede çok mutluyum çünkü abimin dediğine göre doğum günüme aylar kalmış! Haziran , Temmuz, veee benim doğum günüm olan Ağustos! Doğum günüm 23 Ağustos ! Abim sayesinde doğum günlerini seviyorum bana araba alacakmış! Alabilirse pastada alacağını söyledi! Çok mutluyum umarım babam bir şey yapmaz çünkü o doğum günlerini sevmiyor zaten bizim dogmasak hayatının daha iyi olacağını söylüyor. Ben mi dedim leyleklere gelin beni bu adamın evinin kapısına koyun diye ! Neyse ben şimdi ders yapcam çünkü annem ben ders yapmayınca beni sevmeyeceğini söyledi o yüzden ders yapıp hep yüksek not almalıyım!
Görüşürüz Günlük 05!
Yüzümde ki o küçük tebessüm hem acılı hemde tatlı bulduğum küçük Milan a karşı olan bir tebessüm dü. Diğer sayfaya geçtim.
Günlük 06
Günlüğümün sayfaları çok fazla! Çok büyük bir defter olduğu için sanırım . He bu aradaa abim biriyle konuşuyor kim olduğunu bilmiyorum . Çünkü harfler haraket ediyor! Harfleri şikayet edicem artık! Her okuduğum sayfaya baktığım da harfler oldukları yerde zıplayıp sağa sola sallanıyorlar! Bazen komik oluyor ! Ama bazen babam sinirliyken güldüysem hiç komik olmuyor ... Babam beni dövüyor çünkü babam size gülünce beni dövüyor o yüzden artık sizi sevmiyorum haraketli harfler .
Görüşürüz Günlük 06
Haraketli harfler diyor ... Oysa bu hastalık . Kafasına o kadar çok darbe almışki... Hastalığı olduğunu bile anlamıyor...
Yavaşça yutkunup diğer sayfaya geçtim.
Günlük 07
Bugün abime harflerin haraket ettiğini söyledim. Ama o öyle görmüyormuş . Babam ve annemle kavga etti . Harflerin haraket etmesi hastalıkmış . Beni hastaneye götürdü. Ama tedavisi yokmuş pijisikoloci gibi bir şey dedi doktor ben okuyamdığım için duyduğum gibi yazdım . Umarım hastalığım geçer .
Görüşürüz Günlük 07
Hastalığını öğrenmiş... Geçti mi acaba? Artık iyimidir ki? O sırada bağıran sesle önüme döndüm . Babam gelmişti. " Ne arıyorsun lan sen bu saatte burada ! Yine ne yaptın Allah'ın belası!" Ayağa kalktığımda yanağıma yediğim tokatla başım yana düştü. Ama geri babama baktım . Alışık olmadığım birşey değildi . Yakamdan tuttuğunda " Arkadaşımın durumu iyi değil onun yanında duruyorum " dediğimde ona bu kadar sakin cevap vermeme sinirlenmiş olmalıydı yada başka birşey bilmiyorum . Ancak yanağıma geçirdiği yumrukla anlık dengemi kaybettim. Belkide yemek yemediğim için bitkin düşmüştüm. Ben yere düşerken babam üstüme çıkıp ardarda yumruklar atmaya başlamıştı. Ne yaparsa yapsın elimdeki defteri sıkıca tutuyordum . Babamı üstümden güvenlikler alıp dışarı çıkardığında Pelin teyzeye baktım . O arada babamı çekmeye çalışmıştı. Babamda ona tokat atmıştı.
"Özür dilerim anne benim yüzümden oldu . Sana babamla evlenme demiştim . O eve ilk geldiğin günde bu bir hataydı. " Cebinden çıkardığı peçeteyle yüzümü sildi sanırım burnumdan kan akıyordu. Birde dudağım patlamıştı.
" O zamanda seni bırakmış olurdum Arda " dediğinde gözlerim doldu . "Gerçek annem de bıraktı zaten ne olacaktı? " Dediğimde oda gözleri dolmuş bir şekilde bana bakıyordu. Bana sarıldığında ağlamaya başladım. Bende ona sarıldım. "Özür dilerim , Arda seni koruyamadığım için " deyince gozlerimdek yaşların arasından sesimi bulabildim. "Asıl ben özür dilerim beni kurtarıcam diye seni kaç kere dövdü... Herşey benim suçumdu." Yavaşça benden ayrıldı . Elleri saçlarımı severken beni yerden kaldırdı. "Gel yüzünü yıkayalım " deyip beni lavabonun olduğu kısma götürdü . İçeri girdiğimde aynadan kendime baktım. Bitik gibiydim. Hayır bitiktim.
Birimiz komada diğeri ise komada gibi...
Yüzümü yıkayıp çıktığımda elimde hâlâ defterle geziyordum. Pelin abla lavabonun başında beni bekliyordu. " Gel hadi . Bende senle kalcam . " Beni yürütürken dediği şeyle durup ona baktım. "Babam sana birşey yaparsa ... Zaten sinirliydi . " Beni Ceydagilin durduğu yerde bir yere otutturdu. O saçımı okşarken ona bakıyordum . "Birşey olmaz ben senin yanında kalcam ne yapar sanki her zaman ne yapıyorsa onu " dediğinde ona " Canın yanıyor..." Diyebildim sadece. O ise "Senin için değer oğlum." Demişti. Susmuş bir şekilde önüme bakarken Kayra nın annesinin yanımıza geldiğini gördüm.
"İyi misin evladım . Niye dövdüler seni?" Dedi . Ben tam cevap verecekler Kayra annesinin yanına geldi. "Anne insanları darlama gel otur şöyle -" lafını kestim . "Babamdı o teyze eve gitmediğim için dövdü heralde" dedim . Teyze bir şey diyemedi. Kayra annesini alıp gitti. Ceyda bana okulda dediklerinin doğru olduğunu biliyordu buna eminim ama ben şuan sadece Milan i düşünüyordum.
~♠️~
Milan in gördüğü şeyler
Karanlık girdabın içine girmemek için direniyordum ancak hiçbir şekilde kendimi yukarı çekemiyordum. Neresiydi burası? Girdap beni içine çekiyormuş gibiydi ama sadece üstümde daire şeklinde duruyordu ellerim dışında vücudumun yarısıda içerdeydi. Sanırım ben Araftaydım.
Ölümle yaşamın arasındaydım.
Komadaydım...
13. Bölüm sonu
Devam edecek...