Bir cığılık sesiyle bütün sınıf ayağa kalktı. Her kes kapıya doğru koşmaya başladı. Çoçukların ardından bende hızlı bir şekilde sınıfı terk etdim. Merdivenlerden aşağı inerken bile Üniversitenin bahçesinden 5-ci kata ağlama, haykırış sesleri geliyordu. Çabucak aşağı inmem gerekiyordu. Merdivenlerden inerken iki tane kız çok korkmuş olmalıydılarki bayıldılar. Onlara yardım edicek zamanım yoktu. Koşarak aşağı indim. Hava çok rüzgarlıydı. Her yer toz duman içerisindeydi. Neredeyse önümü göremiyordum. Üniversitenin binasının 2-ci çıkışın önünde üstü bir örtükle örtülmüş kanlar içerisinde olan cansız bir kadın bedeni vardı. Fazla rüzgardan kömür siyahi olan ama kanla kırmızıya dönmüş saçları savruluyordu.
24 saat önce...
Saat 06:25 ve ben daha yeni uyanmıştım... Yataktan kalkıp aynaya baktım. Dağınık saçlarim ve tüm gece uyumama rağmen torbalanmış göz altlarım felaket görünüyordu... Bu gün benim için çok önemli bir gündü. Bu gün ilk defa kendi bildiyimi başkalarınada öğretecektim. İlk defa Üniversitede öğrencilerle ders yapacaktım. Bunu düşünerek hazırlanmaya başladım. Hafif makyaj yapıp, akradaşımın geçen doğum günümde aldığı en sevdiyim fönümle saçımı düzleştirdim. Aslında saçım hep düzdü benim. Bu gün onlar bile farklıydılar. Cünki ben her zaman kabarık saç severdim.
Üzerime bir şeyler geçirip kahvaltıya indim. Her sabah kahvaltıya indiyimde benden mutlusu bulunmazdı. Belkide her sabah böyle güzel, mutlu ve kalabalık ailede uyanmak Allah-ın bana en büyük lütfuydu...
Sevris tabağindan bir tane paçanga böreği aldım. Ve babaannem:
_>
Günaydın tatlım. Bu gün senin için önemli bir gün biliyorum. O yüzden en sevdiğin böreği yemek istersin diye düşündüm. Senin için kendi ellerimle yaptım.- Dedi
Evet gerçektende yolda alıp yerim diye düşünmüştüm.
_>
Teşekkürler Babaannem.- Dedim.
Çıktım ve arabama bindim. Dışarıda hafif rüzgar vardı. 90 süratle sürdüyüm üstü açık arabamda hafif rüzgarın saçlarımı savurması bana huzur veriyordu.
Üniversiyete vardım. Arabadan indiyimde her kesin gözünün bana çevrildiyini hiss ettim. Amma muhtemelen bana değil arabaya bakıyorlardı. Üniversitenin binasından içeri girdiyimde beni çok güzel karşıladılar. Özelliklede bir tane öğrencinin bana söylediyi söz kendimi değerli hiss ettirdi. O kız bana büyük bir Kırmızı Gül buketi uzatıp şöyle söyledi:
_>
Arkadaşım size papatya buketi vermemizi söylemişti. Amma bende ona sizin papatyalardan nefret ettiğinizi söyledim. Hemde size Kırmızı gül daha çok yakışıyor.
Evet onunda dediği gibi papatyalardan nefret ederdim. Çünki onlar hep beni sevdiğinden emin olduğum insanların beni sevmediğini söylüyorlar. Bence bu onlardan nefret etmem için geçerli bir sebep.
_>
Çok teşekkür ederim. Çok sevindim. -Dedim.
Beni bir sınıfa yönlendirdiler. Her kes sınıfa geçti ve derse başladık.
Saat 16:30. Ve dersin bitmeyine dakikalar kala dışarıdan bir çığlık sesi kopmasıyla her kesin dışarı akması bir oldu. Bende her kes gibi koşarak aşaği indim. Üniversitenin bahcesinde cansız bir kadın bedeniyle karşılaştım. Üzeri bir örtükle örtülmüştü. Topluluğu aralayıb kadına yaklaştım. Nefes alıp almadığına bir kerede ben bakmak istedim. Amma yerimde donup kaldığım bir görüntüyle karşılaştım. Bu o kızdı...Bana gül buketi veren kızdı o... Ve nefes almıyordu...
Bu olayı çözmem gerekiyordu. Ben çözmeliydim bu olayı. Bir savcı olarak benim borcumdu o.
Müdürün yanına gidip kız hakkında biraz bilgi aldım:
Ayşe Ümit
19 yaşında
Fizik ögretmenliyi okuyordu
Annesi ve babasi onu ve abisini küçükken bırakıp gitmişler
Abisi ve Ayşe ögrenci evinde kalıyordular
Ayşe aynı zamanda kafede çalışıyordu
Müdürle konuştuğumda üniversitenin binasından içeri bir adam ve polis ekipi girdi. Onunda savcı olduğu her yerinden belliydi. Amma ona benim olayımı çözmesine izin veremezdim. Yüzü tanıdık geliyordu amma kim olduğunuda çıkaramıyordum.
Bize yaklaştı ve müdüre kendini tanıttı:
_>
Merhaba Müdür bey. Ben Barlas Algın Aksel. Savcıyım. Beni yardımcınız çağırdı. Dışarıda cansız bir kadın bedeniyle karşılaştım. O kadın hakkında sizden bilgi ala bilirmiyim?
Barlas Algın Aksel mi? Savcı? Yoksa... Yoksa bu o adam mı..? Yıllardır ailemin bana anlattığı o adam mı bu..?
Bu benim ilk kitapımın ilk bölümü ve artık yayında. Hatalarım varsa kusuruma bakmayın. Umarım seversiniz.
