Cuma günüydü. Gökyüzü sabah erkenden kararmaya başlamıştı. Okul koridorları normalde gürültülü olurdu ama herkesin içinde aynı sessizlik vardı: “Yağmur geliyor.”
Deniz sabah derse girerken pencereye bakmıştı. Bulutlar şehir üzerine yumuşak ama kasvetli bir battaniye gibi serilmişti.
Ayaz ise sırasına oturmuş, pencerenin dışına uzun uzun bakıyordu.
“Yağmurdan korkar mısın?” diye sordu Deniz, usulca yanına otururken.
Ayaz gözlerini ondan ayırmadan cevapladı:
“Hayır. Ama bazı yağmurlar insanın içine yağar. Ondan korunmak zor.”
Deniz bir an durdu. Gözleri Ayaz’ınkilerle buluştu. “O yağmurdan bende de var.”
Ayaz ilk kez biraz daha uzun güldü. “O zaman yalnız değilim demek.”
☔ Ani Kaçış
Öğle arasında zil çaldığında, tüm okul kantine ya da sınıflara doluştu. Dışarıda gök gürlemeye başladı. Yasemin, Deniz’in koluna yapıştı:
“Deniz, kantine uğruyorum. Sen geliyor musun?”
“Sen git, biraz pencerede durmak istiyorum,” dedi Deniz. Ayaz çoktan sınıftan çıkmıştı. İçine doğmuş gibi, nereye gittiğini biliyordu.
Koridordan geçip okulun arka bahçesine açılan eski camlı kapıya yöneldi. Ve oradaydı: Ayaz. Elinde kapüşonlu montu, ama başına geçirmemiş. Yağmur başlamıştı. Sessiz ve serin.
Deniz sessizce yanına gitti.
Ayaz dönüp ona baktı. “Geleceğini biliyordum.”
“Çünkü senin defterini okudum,” dedi Deniz fısıltıyla.
Ayaz başını eğdi. “O defteri okuyan biri… beni biraz tanımıştır artık.”
Deniz elini uzattı. Yağmur ince ince saçlarına değiyordu. “Biraz değil. Belki de çok.”
Ayaz onun eline baktı. Sonra elini uzattı. Parmakları buluştuğunda, gök gürledi. Ama o an iki kalp hiç korkmadı.
🌧️ Sessiz Ama Islak
Bahçede kimse yoktu. Sadece yağmur ve iki genç. Birbirine yaklaşan iki ruh. Konuşmadılar. Gerek de yoktu. Yağmur şarkısını söyleyip durdu. Ayaz usulca başını Deniz’e çevirdi.
“Sen ne zaman gelsen... içimdeki fırtına duruyor gibi oluyor.”
Deniz yavaşça başını eğdi. “Ve seninle olduğumda… yağmurun sesi bile güzel geliyor.”
Ayaz gülümsedi. İlk kez gerçekten. Çocuksu, kırılgan ama içten bir gülümsemeydi.
“Seni yağmurdan koruyamam. Ama beraber ıslanabilirim.”
Ve o anda, Deniz’in kalbi öyle bir çarptı ki, rüzgar bile bir an durdu sanki.
📝Gecenin Notu
Deniz o gece günlüğüne şunları yazdı:
“Ayaz’ın elleri sıcak değildi. Islanmıştı. Ama içten bir sıcaklık vardı.
Yağmurun altında susmak, onunla konuşmaktan daha samimiydi.
Bazen tek kelime etmeden, kalpler konuşur.
Ve o gün... bizim kalplerimiz ilk kez ses çıkardı.”