Pazartesi günü okulda Dilek Öğretmen sınıfa yeni bir duyuru yaptı:
“Herkes, ‘Benim Hikâyem’ adlı küçük bir proje hazırlayacak.
Kendi hayatından ilham alan bir yazı, şiir, kısa hikâye ya da illüstrasyon olabilir.
İsteyen bireysel, isteyen çift olarak katılabilir.”
Sınıfta uğultu başladı.
Yasemin anında Deniz’in yanına sokuldu.
“Ben seninle yapmamı isterdim ama…”
“Ben Ayaz’la yapacağım,” dedi Deniz gülerek.
Ayaz arka sıradan duydu.
Bir şey demedi ama göz göze geldiklerinde gülümsedi.
“Birlikte bir hikâye yazalım mı?” diye sordu Deniz.
Ayaz başını salladı. “Zaten başlamıştık.”
Proje İçin Hazırlık – Kütüphane
Ayaz, defterini açtı. Bir sayfanın üstüne yazdı:
“Sadece konuşarak değil, yazarak da sevebilir miyiz?”
Deniz, kalemi aldı ve yanına şunu ekledi:
“Eğer satırlar bizimse… her cümle sevgi olur.”
İkisi de sustu. Ama sayfalar dolmaya başladı.
Anılarını, korkularını, ilk karşılaşmalarını; sessizliği, kıskançlığı, gülüşleri yazdılar.
Her satır, birbirlerini yeniden anlamanın bir yolu oldu.
Ayaz bazen sustu, Deniz onun yerine tamamladı.
Deniz bazen duygularını toparlayamadı, Ayaz çizimle ifade etti.
Ve ortaya çıkan şey sadece bir okul projesi değildi.
Bu, onların hikâyesiydi.
Proje Sunumu – Sınıfta
Deniz ve Ayaz öne çıktığında sınıf beklenenden daha sessizdi.
Ayaz başladı:
“Herkesin bir hikâyesi vardır. Ama bazı hikâyeler… iki kişiyle yazılır.”
Deniz devam etti:
“Bu proje bizim için yazmak değil, birbirimizi okumaktı.
Korkularımızı, sessizliğimizi, ilk gülüşümüzü…”
Sınıf alkışladı. Dilek Öğretmen gözlüğünü düzeltti.
“Bazı projeler ödev değil, yaşanmışlıktır. Sizinki gibi.”
Bahçede – Sunumdan Sonra
Yasemin koşarak geldi.
“Kız! İkiniz de sanki kısa filmden fırlamışsınız. Ayaz seni yazmış resmen!”
Deniz kıkırdadı.
“Ben de onu okudum.”
Ayaz hafifçe eğildi.
“Projemizin adı ne olsun?” diye sordu.
Deniz düşündü.
Sonra yavaşça söyledi:
“Aynı Satırda Yan Yana.”
Ayaz başını salladı.
“Ve sonuna nokta koymayalım. Bu cümle devam etsin.”
Deniz’in Günlüğü – O Gece
“İlk defa biriyle birlikte yazı yazdım.
Ama aslında kalem bizde değildi.
Kalem, hislerimizdi.
Ve bu satır... hiç bitmesin istiyorum.”