daha fazlasını yapabilirim biliyorum, daha fazlasını hep yapabilirdim biliyordum. Kendimin en iyi versiyonuna ulaşmalıydım. İçerde bir yerde odasında gizli gizli ağlayan kız bunu isterdi, biliyordum. Oysa bir dönem kendime o kadar çok ihanet etmiştim ki, o kadar aptal bir kıza dönüşmüştüm ki, şimdi o dönemi hafif hafif atlatmışken fark ediyordum ki kendimi hiç affedemeyeceğim bir dönemden geçmiştim. Kendimden utanıyordum, kendimden nefret ediyordum. İçimde kendime karşı beslediğim bu öfke diner miydi, biter miydi; hiç sanmıyordum. kendime yaptığım bu ihaneti şüphesiz hiçbir erkek bana yapmazdı, hiçbir erkeğin ihaneti bu kadar acıtmazdı. Biliyordum, erkekler gereksiz varlıklardı. Aynanın karşısına geçtim, bedenime baktım, saçlarıma baktım, fiziğimi inceledim, zihnime dokundum. Saçlarımı izledim. Kendimi bir hapishanede gibi hissediyordum, bu beden beni ve zihnimi içine hapsetmişti. Kurtulamam lazımdı. Zihnimin içinde dönüp dolaşıp dışarda rahat rahat nefes almayı bekleyen o kadar çok düşünce vardı ki, orada çok yaşayamazlardı, biliyordum. Aynaya dokundum; ellerimi saçlarımda gezdirdim, kısa kahveringi saçlarımda. kısa kıvırcık kahverengi saçlarım. Ne zaman kesmiştim onları, niye uzamıyorlardı artık, uzamalarını istiyordum elbet, uzasınlardı. Kestiğim saçlarımla birlikte hangi anılar alınmıştı benden, zihnimden, hangi anılar koparılmıştı? Neyden kaçmıştım? Neyden kaçtıysam eğer çok başarılı bir kaçıştı, neyden kaçtığımı bile hatırlamıyordum. hatırlamamak... hatırlamamak, unutmak; şüphesiz bir nimetti. Zihnimde dolanan bu düşüncelerden bir anlığına tırstım ve aynadan birkaç adım uzaklaştım. Anca kaçmayı becerirsin zaten sen, korkaksın. Kaçıyorsun, sadece kaçıyorsun arkana bakmaya bile korkuyorsun çünkü biliyorsun ki göreceğin manzara seni düşüncelerine esir eder. Korkak bir insan mıydım ben? Korkak bir insan olmak istemiyordum, yüzleşmek istiyordum. Her şeyimle, tüm benliğimle yüzleşmek istiyordum. ama, ama bunun bir aması elbette vardı çünkü hiçbir zaman tam anlamıyla yüzleşememiştim kendimle. aması neydi? Aması korkmam mıydı, yüzleşemiyordum çünkü korkuyordum muydu cümlenin tamamı? Kesinlikle hayır, kesinlikle değildi, korku değildi. Utanç olabilirdi, yüzleşeceğim insan yine kendimdim ve o halimden tam anlamıyla utanıyor olabilirdim. Nefret de olabilirdi, o halimden nefret de ediyor olabilirdim. Nefretin getirdiği öfke de pekala olabilirdi. Korku olamazdı, zihnim de buna ikna oldu ve birazcık da olsa ferahladım. daha fazlasını yapabilirsin. Tanrıyı görmüyor musun? Bir dönem attığın her adım yanlış olabilirdi elbet ama tanrı sana bir şans daha vermişti, görmüyor musun? Görmüyor muydum? Ya her şey için çok geçse? her şey için çok geç olsa tanrı sana bu şansı vermezdi, tanrı bizimle oyun oynamazdı. Benim tanrım benimle oyun oynamazdı, tanrımı seviyordum. Biliyordum tanrım da beni seviyordu, ferahladım.
*