Kış erken gelmişti. Sabahın köründe sanayi sitesinin kapısını açan Cem, elini cebine sokup derin bir nefes aldı. İçerideki soğuk, dışarıdakinden farksızdı. Usta hâlâ gelmemişti, ama Cem zaten tek başına çalışmaya alışmıştı. Babası öldüğünden beri kimseye “zor” dememeyi öğrenmişti.Yan dükkândan gelen gürültüyle başını kaldırdı. Orhan, her zamanki gibi erkenciydi. Elinde iki çayla çıktı.“Al,” dedi, lafı uzatmadan.Cem itiraz etmedi. Erkekler arasında bazı şeyler sorulmazdı; çay uzatılırdı.Öğlene doğru sanayinin köşesindeki küçük lokantada buluştular. Masaya sonradan Murat da geldi. Yıllar önce aynı mahallede büyümüşlerdi ama hayat onları farklı yerlere savurmuştu. Murat’ın yüzü yorgundu. Kimse “ne oldu?” demedi. Bir süre sessizce yemek yediler.Sonra Orhan konuştu.“Ben işi kapatıyorum,” dedi.Murat kaşığı bıraktı. Cem başını kaldırdı. Sessizlik yine çöktü.“Yalnız değilsin,” dedi Murat sonunda. “Birlikte bir şey düşünürüz.”O gün, masanın üstünde hesap kitap yapıldı. Kim kime ne borçlu, kim ne yapabilir… Konuşmalar kısa ama netti. Kimse kimseye acımadı; ama kimseyi de ortada bırakmadılar.Akşamüstü Cem, dükkâna geri döndüğünde ilk defa omuzlarının biraz hafiflediğini fark etti. Güçlü olmak demek, her şeyi tek başına taşımak değildi belki de. Bazen yük, sessizce paylaşılırdı.Haftalar sonra Orhan’ın dükkânı kapanmadı. Murat iş bulana kadar orada çalıştı. Cem ise işleri büyütmek için küçük ama cesur bir adım attı. Aralarında büyük sözler edilmedi, sarılmalar olmadı.Ama sanayi sitesinin soğuğunda, üç adam birbirine sırtını dönmedi.Ve bazen dayanışma, tam olarak buydu.
.......
Yorum yaz köle
