Yağmur, İstanbul’un arka sokaklarından birini sessizce yıkarken, Derya otobüs durağında ıslanmış defterini göğsüne bastırıyordu. O defter, aylarca kimseye söyleyemediği hayallerle doluydu: yarım bırakılmış bir üniversite, yazılmamış şiirler ve “bir gün” diye başlayan cümleler.Yanına, elinde büyük bir bez çanta olan bir kadın oturdu. Saçları dağınıktı ama bakışları netti.“Islanmışsın,” dedi kadın, çantasından bir şal çıkarıp uzatarak.Derya şaşırdı. “Gerek yok—”“Var,” dedi kadın gülümseyerek. “Benim adım Aslı.”Otobüs gelene kadar konuşmaya başladılar. Aslı, mahallede kadınlar için ücretsiz atölyeler düzenleyen küçük bir dayanışma grubunun parçasıydı. Dikişten yazmaya, hukuki destekten sadece sohbet etmeye kadar her şey vardı.“Gelmek ister misin?” diye sordu Aslı, sanki dünyanın en normal sorusuymuş gibi.Derya ertesi gün o küçük dernek odasının kapısını açtığında, içerde kahkaha vardı. Çay kaynıyordu. Duvarlarda kadınların yaptığı resimler asılıydı. Kimse kimseye “neden?” diye sormuyordu. Sadece “buradayım” demek yetiyordu.Orada Elif’le tanıştı; sessizdi ama çizdiği kadın portreleri çok güçlüydü. Zeynep vardı; yıllarca sustuktan sonra artık her toplantıda biraz daha yüksek sesle konuşuyordu. Bir de Meryem; herkesin yarasını sanki kendi yarasıymış gibi ciddiye alan o sakin kadın.Haftalar geçtikçe Derya defterini yanından ayırmamaya başladı. Bir gün çekine çekine bir şiirini okudu. Sesi titredi ama kimse araya girmedi. Bitirdiğinde alkış değil, anlayan bakışlar vardı.“Devam et,” dedi Elif. “Bu sadece senin hikâyen değil.”Bir süre sonra dernek bir etkinlik düzenledi. Derya’nın şiiri, Elif’in çizimiyle birlikte duvara asıldı. Derya o an anladı: yalnız değildi. Hiç olmamıştı aslında. Sadece bunu fark etmesi için başka kadınların ellerine ihtiyacı vardı.Yağmur yine yağıyordu o gün. Ama bu sefer Derya ıslanmıyordu. Çünkü artık biliyordu: Kadın dayanışması, insanın üstüne örtülen görünmez ama çok sağlam bir şaldı.
........
Bu kadar
