Umutlarım, zamanın yıpratıcı nefesin de sönmeye yüz tutmuş bir mum ışığı gibi kalbimin karanlık bir kuyusunda titriyor.
Kalbim, zapt edemediği bir hasretin pençesinde çırpınıyor.
Her nefeste daha da alevlenen karşılıksız aşkın yıkıcı ateşi, ruhumu cayır, cayır yakarken, soğuk yüzlü intikamın keskin buzları da zalimce işkence ediyor.
Sonsuzluğun lanetli girdabında çığlıklarım yankılanıyor, sonsuz bir döngünün tam kalbinde.
Burada bile kalpsiz yalnızlık beni terk etmiyor...
_______________________
Gel, tebessüm ol bana; gamzelerim kaybolmasın.
Rona için...
_______________________
Açık sayfaların soluksuz bir sessizlik içinde yalnızca tozlandığını görüyorum; hafif bir nefesle bile silebilirim onları.
Ancak bu eski sayfalara, karanlık bir kalemle işlenmiş hüzünlü kelimeler, zamanın ölümsüzlüğüne meydan okuyarak aynı yerde mühürlenmiş duruyorlar.
Peki ya anılarımı, ruhumda cehennemin ateşiyle işlenmiş derin bir iz gibi. Her nefeste uzanan keskin pençesini gün geçtikçe daha da derine saplayan anılarımı nasıl silebilirim?
Adı dilime bile uzaktaki mesafesiz özlemim, soğuk bir kış gecesinin titreyen sessizliği gibi içimi donduruyor. Ondan uzaktaki her anım, buz gibi bir yalnızlıkla beni sarıyor.
Günlüğünden ...
Kadere meydan okuyamazsın, Rona. Bizler de dalından düşen yapraklar gibi. Şiddetli rüzgarın elinde, belirsiz bir rotada yol alırız. Nereye savrulacağımız, sadece karanlık rüzgarın kaprisine bağlıdır.
Ey ruhumun aradığı yitik parça, yokluğun bir kış gecesi gibi soğuk!
Rona için Mırıldanma
