"Çünkü sen sandığın kişi değilsin."
Odanın içindeki herkes sessizleşti.
Kulaklarım uğuluyordu.
Kerem'in sözleri beynimde yankılanıyordu.
Ne demekti bu?
Ben kim olduğumu biliyordum.
Sıradan bir ailede büyümüştüm.
Normal bir hayat yaşamıştım.
"Ne saçmalıyorsun?"
Sesim beklediğimden daha sert çıktı.
Kerem gözlerini kaçırdı.
Bu bile korkmam için yeterliydi.
Çünkü Kerem Arslan hiçbir şeyden kaçmazdı.
"Konuş."
Yumruğumu sıktım.
"Hemen."
Derin bir nefes aldı.
Sonra telefonunu masaya bıraktı.
Ekranda eski bir gazete haberi vardı.
Tarih yirmi dört yıl öncesini gösteriyordu.
Başlığı okuduğum anda içim ürperdi.
"Arslan Holding veliahtının kızı doğumdan sonra kaçırıldı."
Kalbim tekledi.
"Bu ne?"
Kerem bana baktı.
"Sana ait bir haber."
Dünyam başıma yıkıldı.
"Hayır."
"Dinle."
"Hayır!"
Ayağa kalktım.
Nefes alamıyordum.
"Benim ailem var."
"Onlar seni büyüten aile."
Sanki biri göğsüme yumruk atmıştı.
Odadaki her şey bulanıklaşmaya başladı.
"Yalan söylüyorsun."
"Keşke öyle olsa."
Telefonu bana uzattı.
Haberdeki fotoğrafı gördüm.
Genç bir kadın.
Kucağında yeni doğmuş bir bebek.
Kadının yüzü tanıdık geliyordu.
Çok tanıdık.
Nedense aynaya bakıyormuş gibi hissettim.
Sonra altındaki ismi okudum.
Aylin Arslan.
Ve fotoğraftaki kadının gözleri benim gözlerimle aynı renkti.
---
Bir saat sonra.
Şirketin özel arşiv odasındaydık.
Önümde onlarca belge vardı.
Doğum kayıtları.
Gazete kupürleri.
Fotoğraflar.
Hepsi aynı şeyi söylüyordu.
Ben...
Yirmi dört yıl önce kaçırılan çocuktum.
Ellerim titriyordu.
"Bu imkânsız."
Kerem sessizce beni izliyordu.
"Ben de ilk öğrendiğimde aynı şeyi düşündüm."
"Nasıl öğrendin?"
"Dedemin kasasında dosyan vardı."
Başımı kaldırdım.
"Yani deden biliyordu?"
Kerem'in yüzü karardı.
"Evet."
İçimde öfke yükseldi.
"Ve bana söylemediniz."
"Kanıtım yoktu."
"O yüzden mi benimle sahte nişan yaptınız?"
Bu soru onu hazırlıksız yakaladı.
İlk kez cevap vermekte zorlandı.
"Başta evet."
Kalbim kırıldı.
"Beni kullanıyordunuz."
"Başta."
O kelime havada asılı kaldı.
Başta.
Yani artık öyle değildi.
Ama bunu duymaya hazır değildim.
---
Tam o sırada kapı açıldı.
Güvenlik müdürü içeri girdi.
Yüzü gergindi.
"Bay Arslan."
Kerem döndü.
"Ne var?"
Adam önümüze bir tablet bıraktı.
Yeni bir video gelmişti.
Gönderen bilinmiyordu.
Videoyu açtık.
Ekranda Ela görünüyordu.
Küçük kız bir koltukta oturuyordu.
Elinde oyuncak ayı vardı.
Korkmuş gibi görünmüyordu.
Sonra kamera hareket etti.
Ve görüntüye biri girdi.
Baran.
İlk kez yüzünü görüyorduk.
Sert bakışlı bir adamdı.
Kameraya yaklaştı.
"Merhaba Kerem."
Odadaki hava değişti.
"İkiniz de beni dinleyin."
Baran kameraya doğru eğildi.
"Ela güvende."
Sonra yüzündeki ifade sertleşti.
"Ama zamanınız azalıyor."
"Ne istiyorsun?" diye fısıldadım.
Sanki beni duyuyormuş gibi kameraya baktı.
Ve cevap verdi.
"Adalet."
Ardından cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta üç kişi vardı.
Genç bir adam.
Bir kadın.
Ve küçük bir çocuk.
Baran fotoğrafı gösterdi.
"Bu benim ailem."
Sesindeki acı hissediliyordu.
"Arslan ailesi onları elimden aldı."
Kerem'in çenesi gerildi.
"Dedem."
"Evet."
Baran başını salladı.
"Senin deden."
Sonra kameraya yaklaştı.
"Ve şimdi sıra gerçeklerin ortaya çıkmasında."
Video bir anda kesildi.
Ama son karede bir detay vardı.
Pencerenin dışında görünen bir tabela.
Güvenlik müdürü hemen ekrana yaklaştı.
"Durdurun."
Görüntü büyütüldü.
Herkes nefesini tuttu.
Çünkü tabeladaki yazı okunabiliyordu.
Ve bu, Ela'nın tutulduğu yeri bulmamız için ilk gerçek ipucuydu.
Kerem anında ayağa kalktı.
"Gidiyoruz."
"Ben de geliyorum."
"Hayır."
"O benim de meselem artık."
Göz göze geldik.
Uzun süre.
Sonunda Kerem pes etti.
Ama bana yaklaşarak alçak sesle konuştu.
"Eğer işler ters giderse..."
Sesi ilk kez titredi.
"...seni kaybetmeye dayanamam."
Kalbim duracak gibi oldu.
Çünkü bunu söylerken gözlerinde tek bir yalan bile yoktu.
Ve ilk kez, Kerem Arslan'ın bana gerçekten âşık olduğunu fark ettim.