Bölüm 25

Düğünden sonra geçen ilk haftalarda her şey bir rüya gibiydi. Sabahları Arda'nın yanında uyanmak, mutfaktan gelen kahve kokusuna karışan mırıltılarını duymak… Hayatın sonunda bize nefes alacak bir alan sunduğuna inanmakta zorlanıyordum. Oysa şimdi nefes aldığım her an, onunla bütünleşmişti.Evin balkonunda otururken Boğaz’a karşı sessizce oturuyorduk. Arda kitap okuyordu, ben defterime yazılar karalıyordum. Hayatın akışı yavaşlamıştı ama bitmemişti. Çünkü bazı hikâyeler düğünle sona ermez, orada başlardı.“Zeynep,” dedi Arda birden, sayfasını çevirirken, “sence hâlâ anlatmamız gereken bir şey kaldı mı?”Baktım ona. “Belki de başkalarının hikâyelerini dinleme zamanımız gelmiştir.”O anda telefonum çaldı.Thalia’ydı.“Zeynep. Acilen konuşmamız gerek. Calder ortadan kayboldu. Lucian bir şeylerden şüpheleniyor. Bu… tuhaf bir sessizlik.”Kalbim yeniden hızla atmaya başladı. Thalia’nın sesindeki o tanıdık panik, geçmişin gölgelerinin hâlâ yakınımızda olduğunu gösteriyordu.“Geliyoruz,” dedim kararlı bir sesle.Arda, benim yüzüme baktı. Gözlerinde o eski kıvılcım vardı.“Bir hikâyeye daha hazır mısın?” dedi, göz kırparak.“Seninleyken her hikâyeye hazırım,” dedim.Ve çantamı alıp kapıyı çektim.Biten hiçbir şey yoktu aslında. Sadece yeni bir perde açılmıştı.