"Hiç kimse ben emir vermeden sıraların altından çıkmayacak!"
Ayla öğretmenin ikazları kulaklarımı acıtıyordu. Endişe ve korku arasındaki savaşım, içinden çıkılmaz bir hal almıştı. Derin'in dudaklarından dökülen mırıldanmalar ve titreyen sesi aklımı yitirmeme sebep olacaktı. Sıraların altında ölümümüzü beklemek ve bunu öylece kabullenmek delilikti. Ellerim terlemişti, pembeleşen yanaklarımdan inci taneleri misali birer birer gözyaşları dökülüyordu. Dikkatimi yalnızca Derin'e ve Ayla öğretmene verebiliyordum. Sınıftaki diğer arkadaşlarımın ne halde olduğunu göremeyecek kadar berbat durumdaydım. Sadece kabus...uyan Armin, uyan.
Uğultulu seslerin ardından sınıf kapısının şiddetle açıldığını hissettim. Sesin geldiği yöne doğru bakmaya çalıştım. Büyük çamurlu botlar zeminde hızla ilerledi, kırmızı topuklu ayakkabıların olduğu yerde durdu. Ayla öğretmenin titreyen sesi kulağıma çalındı ve sonra o sesle birlikte yere yığılan masum öğretmenimin bedeni; her şeyin bittiğini söyler gibiydi. Ölüm bu kadar yakın mıydı, sanki izlediğimiz filmlerden birinde geçen acıklı bir kelimeydi. O kelime ilk defa soğukluğunu hissettirmişti. Peki şimdi sıradaki kimdi?
"Özel Artemis Koleji öğrencileri, artık bu okul ve içindeki herkes bize ait. Bir zamanlar varlığından haberinizin olmadığı, o çemberin dışındakilerin kaderini yaşama vakti."
Çemberin dışındakiler...intikamın soğuk nefesi vücudumun titremesine neden olmuştu. Duyduğum bu karanlık ses; tehditkar ve bir o kadar da ölüme yakındı. Tek düşünebildiğim, pek yakında ölümün beni sarmalayacak oluşuydu.
