Doğal afetleri bilirsiniz. Ya onlarla yaşamayı öğrenir ya zarar görürüz. Şimdi ise bütün dünya alışılmışın dışında bir afetle tanışıyor. Gökyüzü sadece kuşlara, yıldızlara ait olmaktan çıkmış, dünyayı alabora etmeye günden güne daha fazla yaklaşıyor...
Oyunu Va7# hamlesiyle bitirdim. "Şah-mat" dememle Kardeşimin suratının asıldığını gördüm. Kaybettiği için olmadığını biliyorum fakat elimden hiç bişey gelmiyordu. "Gelişmişsin." İfadesini korurken babamın gözlerinin kopyasıyla baktı bana. "Annemin takımıyla oynamak istiyorum." Bir iç çektim. Ben istemiyordum sanki... "Fazla hafif." dedim. Yer çekiminin azalmaya başlaması üç ayı devirmişti bile ve uçan eşyaların büyüklükleri günden güne artıyordu. Tek hatıralarını -O zaman öyle sanıyorduk- kaybetme ihtimali ikimizide giddikçe daha çok üzüyordu. "Oynamasak bile bi kere daha bakalım mı abla? "Annem kokuyor." Şu konuyu değiştirme becerilerim yok mu hiç mi işe yaramaz... O güzel gözlerine dayanamamıştım. "Hadi gel." Şu üç aydır haddinden fazla yüzgöz olduğumuz bodrum katına indik. Değerli herşeyi burada bir arada saklıyorduk. Yere sabitlediğimiz kutularda şimdilik uçmadan durabiliyorlardı. Satranç takımını kutudan çıkarıp Nova'ya verdim. "Dikkat et olur mu ablacım. Yine dağılmış buralar bende toparlayıp gelirim." Dedim. Mutluluktan yanakları kızarmış güzelliğine güzellik katmıştı. Zaten çok güzel bir kızdı Nova sadece gözleri değil açık kumral saçları ve çilli yüzü de aynı babamdı. "Sen, en iyi ablasın." Hoplaya zıplaya çıktı bodrum katından. "Kız, tozuttun iyice." Ah Nova ah...
2 saat sonra heryeri tertemiz yapmıştım Nova da takıma sarılmış uyuyordu. O çilli yanağına bi öpücük kondurdum ve takımı aldım. "İyiki dikkatli ol dedim ablam ya." Takımı da tam kutuya koyucaktım ki biraz önce temizlediğim yerde ayağıma takılan bişeyle kendimi yerde buldum. Bi kutuya takılmıştım yeşil ve uçacak kadar hafif bir kutu.