Ruhumun dar sokağındayım.
Yürüyorum ama yolum uzun.
Yalnızlığın afakındayım.
İnan ki yok hiç huzur.
Yolum uzun gidiyorum bu yerden.
Gidiyorum eski sevinçlerimden.
Gidiyorum mutlu gülüşlerimden...
Ve gidiyorum çocukluk günlerimden.
Yolum uzun yirmi beş yıl oldu bitiremedim.
Kendimi bu uzun yolda bulamadım.
Bulamadığım gibi de yitiremedim.
Ve bunada bir izah getiremedim.
Bu uzun yolda bir arayıştayım.
Kendimi kendimde arıyorum.
Sanki kendimle savaştayım.
Kendimi kendimle vuruyorum.
Ne denli bir haslet bu,
Ne anlamsız saçma bir huy?
Sevmesi gerekirken her şeyi...
İnsan kendine düşman mı olur?
Belki de her şeyin sonunu bu savaş belirler.
Belki de kazanırım savaşı en hafif darbeyle
Belki de kaybederim kendi başlattığım savaşı
Belki de kendimi öldürürüm kendi ellerimle...
@tufanaslannn
