Bir dal istemiştim, sadece tutunmaya.
Bir mutsuzluktur, üzerimden gitmiyor baya.
Utandım bir daha, el açıp umuda uzanmaya.
Günahsızdım utandım, günahkârlardı utanmayan.
Yalan dolan bir urgandı hayat beni boğan.
Nefes almak, can vermek gibi zor...
Kocaman bir kurgandı dünya kabrim olan...
İçi lav dolu çukur, yanıyor hep kor.
Mutlu olur muyum acaba ölmeden önce?
Hayalimi yaşar mıyım acaba gönlümce?
Bir ihtimali var mıdır, güler mi yüzüm?
Gülmeme izin vermez mi, yüzüme kazınmış hüzün?
Acaba mutluluğu taşıyamaz mıyım ben?
Neden bedenim ve ruhum sürekli hüzünde?
Acaba mutlu bir hayat yaşayamaz mıyım ben?
Neden gülümsemek hiç yakışmıyor yüzüme?
Nedense ağzım kulaklarıma varmadı hiç?
Mutluluk tarifi bende olmayan bir şey.
Gözlerim ise gülmekten ıslanmadı hiç.
Mutluluk ya da gülmek, söylesene bunlar da ney?
Neden bu şen kahkahaları başkasında duyuyorum?
Bu parlak ıslaklığı başkasında görüyorum.
Bir ışık vuruyor gözüme mutlu oluyorum.
Bir tokat iniyor yüzüme mutsuz ölüyorum.
Tufan Aslan
