Bir yokuşun başında buluyorum kendimi.
Uzun uzadıya, tırmanması zor bir yol.
Her yokuşun sonunda kırıyorum kalbimi.
Bu anlatması ve inanılması güç bir hal.
Neden oluyor bunlar, niye hep üzülüyorum?
Gülmek benim yüzüme yakışmıyor mu?
Her defasında güçlü olduğum için mi eziliyorum?
Dik yaşamak yoksa bana yaraşmıyor mu?
Bir hayli çabalıyorum hayalimi yaşamak için.
Unuttum günümü, gecemi ve tatilimi.
Bir rahata erdirme mi istemiyorlar hayatımı niçin?
Bu insanlar benim hayatımın katili mi?
Görmüyorlar mı ne denli yorulduğumu?
Bu kadar gidilir mi bir insanın üstüne?
Fazlasıyla her yerimden defalarca kırıldım.
Çekin kirli düşüncelerinizi hayatımın üstünden.
Parlak, temiz ve düz bir zemin üzerinde.
Hayallerim, bir arada düzenli duran labutlar.
İnsanların kirli düşenceleri yuvarlak bir top içerinde.
Hayatım, insanların omuzuna yüklenmiş bir tabutta.
Tufan Aslan
