Bir garip düşü bu masmavi hep gökyüzü.
Yerler boyalı yeşile, alabildiğine geniş arazi.
Yavaşca bürüyor içini garibin dertli hüznü.
Garibin mutlu olması başlı başına bir farazi.
Bir sabahın sıcağı ısıtmaz mı içini?
Bir gün dahi güneş gülmez mi yüzüne?
Her umut sokağında batar ayağına bir çivi.
Yazını görmedik yılların, kalmışız hep güzüne.
Oysa her bir taraf papatya ve her bir yanı lavanta.
Kaç dalda yapraklandı, çiçek açtı umutlar.
Ağacın dalına değilde, koluma vuruldu balta
Umutlandığım ağaçlardan yapılıyor tabutlar.
Bir garip düşü bu dedimya hani evvel.
Gariban mutluluğu hayal eder sürekli.
Belkide, hayal ve umuttu mutluluğa engel.
Ama mutlu olmak için hayal ve umutta gerekli.
Tufan Aslan
