Oturdum, önüme aldım şimdi geçmişimi.
Döktüm kağıta gözlerimin çeşmesini.
Bir duvara asılı soluk portre gibi.
Çocukluğumun rengi koyu kirli gri.
Hep ileri gördüm oysa benliğimi.
Cesaretim haslet, ruhum kibirli değil.
Sürekli geri çekti kader beni.
Oysa düşlerim o kadar kirli değil...
Bir mutluluk var sadece düşlediğim.
Üzerime gülüpte durmayın artık.
Bu günahları mutluluk uğruna işledim.
Zihnime kelepçe vurmayın artık.
Ruhumun ortasında koca bir boşluk.
Küçük bedenime sürekli soğuk doluyor.
Oysa bir sabah güneşi bile verirdi hoşluk.
Şimdi odun ateşi bile soyut duruyor.
Küçüklükten gelme yara yine küçüklüğüm.
Kanaması durmaz hiç kapanmaz izi.
Nedeni budur ruhumdaki koca göçüklüğün.
Vücudumdan silinmeyecek arsız sızı.
Kocaman bir dev var zihnimde, daracık bir kefene sarılmış.
Bu beden ve bu ten bana dar geliyor.
Ruhuma zincirler vurulmuş.
Kefeni yırtmak inan bana zor geliyor.
İçimdeki çocuğun yine gözü yaşlı.
Bir kağıda döküyorum hislerimi.
Eskiden uysaldım ve de ağırbaşlı,
Bu öfkenin doğurduğu histeri mi?
Mutluluğumun koyu kanlı gölgesi.
Alaycı tavırlı, kinli, soğuk kesim.
Ruhum güneşli odanın nemli bölgesi.
Duvarda asılı, kirli, soluk resim...
Tufan Aslan
