Eski tiyatro binasının büyük ahşap kapıları gıcırdayarak açıldığında, içeri dolan rüzgar, yıllardır yerinden kımıldamayan tozları havalandırdı. İçerisi loş ve ürkütücüydü; kalın kadife perdeler sahneyi örtüyordu, ancak köşelerden sızan ay ışığı, terk edilmiş salonun derinliklerini belirsizce aydınlatıyordu. Yılların ağırlığı duvarlara sinmiş, neredeyse sahnenin kendisi bile unutulmuştu.
Maria, derin bir nefes alarak içeri adım attı. Maria yürümeye devam ettikçe yerdeki tozlar havaya kalkıyordu. Yıllar önce bu binanın herkes büyülü olduğuna inanırmış. Yıllarca konuşulmuş bir efsane gibiymiş, bir gün her zamanki gibi sahne alırken sahnede çok tuhaf şeyler olmuş. O günden beri bir daha hiç kimse bu binaya adımını dahi atmamış.
Sahnenin köşe tarafında eski ama çok güzel görünen bir kukla vardı. Maria o kuklaya doğru tam yönelecekti ki; birisinin nefesini ensesinde hissetti, oysaki binaya ondan başka birisinin girdiğini görmemişti. Kalbi del gibi atıyordu, ensesindeki nefes gitgide yaklaşmıştı. Maria yavaş ve sakin adımlar ile arkasına dönmeye başladı. Bir anda hızlı bir şekilde arkasına döndü ama arkasında hiç kimse yoktu, o zaman ne hissetmişti ki.
'' Of Mari ya yine aklın dağıldı saçma, saçma şeyler hissediyorsun toparlan kızım'' Deyip kendini motive etmeye çalıştı. Sahnenin köşe tarafına doğru yürüdü ve kuklayı eline aldı, kuklanın üzerindeki tozları eli ile temizleyip eski bir sandalyeye oturdu. Kukla o kadar güzeldi ki ona annesini anımsatıyordu. Maria'nın annesi Sofia; aynı onun gibi güzel görünen ama bir o kadar da belli olmayacak şekilde olan çekik gözleri , gülümsediğinde yanağında hafif bir şekilde belli olan minik gamzesi ve al, al yanakları. Maria kuklaya bakıp derin bir iç çekmişti bu bina ona annesinden ve babasından kalmıştı. Annesi ve babası yıllar önce sahne almak için evden çıkıp bu binaya gelmişlerdi ve Maria o gün annesini ve babasını son bir kez görmüştü. O günden sonra ne annesini görmüştü nede annesini, sanki bir kuklaya dönüşüp ortadan kaybolmak istemişler gibiydi.
Maria elindeki kuklayı oturduğu sandalyeye koyup etrafı daha çok fazla incelemeye başlamıştı. Aklında ise hala bu binadaki büyünün nasıl bir şey olduğunu çözmeye çalışıyordu. Saatlerce binayı gezdi, durmadı, her bir ayrıntısına kadar inceledi. Saatler sonra çok yorulduğu için evine gitmeye karar verdi; çok uzakta olmayan evine doğru ağır adımlar ile ilerledi.
Eve geldikten sonra bir kaç bir şey atıştırıp uyumaya gitti, bir kaç saat sonra tiyatro binasında olduğu gibi bir nefes hissetti, ama bu sefer ensesinde değil tam yüzüne vuruyordu nefes sanki onu izliyordu nefes alan kişinin sahibi. Maria gözlerini açmak istedi ama açamadı, kalkmak istedi kalkamadı, sanki bir şey onu tutuyordu ve uyanmasını engelliyor gibiydi. Şok içinde yerinden sıçrayarak uyandığında kapısının hafif aralık olduğunu ve kapının yanında bir silüetin belirdiğini gördü. Hızla yataktan kalkıp ışığı açtı, ne kapının yanında birisi vardı ne de evde birisi vardı. ''Çok yoruldun Mari ondan oluyo bunlar kızım sakin ol'' Deyip kendini yine motive etmeye çalıştı. Nefes almak için cama yöneldi; camın önündeki perdeyi aralayıp eli camın kulpuna gitti, tam camı açıp nefes alacaktı ki gördükleri karşısında nefes alması sanki biraz daha zorlaştı. Evinden görünen tiyatro binasının camının açık olduğunu ve kendi odasının, kapısının yanında gördüğü silüeti bir daha görüyordu. Hızlı bir şekilde perdeyi kapatıp yatağına uzandı. Yarın bakarım sadece rüya gördüm deyip uyumaya çalıştı, ama ne yazık ki uyuyamadı.
Sabah olunca ilk işi binaya gidip gördüklerinin sadece bir kabus olduğunu kanıtlamak istiyordu. Sabah kalkar kalkmaz binaya ilerledi her tarafa baktı, hiç bir şey dahi yoktu. Sadece sahnenin oraya bakmamıştı, ağır adımlar ile sahneye doğru ilerledi ve gördükleri karşısında gözleri kocaman açıldı. Dün akşam sandalyeye oturttuğu kukla şimdi sahnenin tam ortasında duruyordu. ''Hey ne oldu burada kim varsa çıksın yoksa hiç iyi şeyler olmayacak'' Deyip ufak bir uyarı da bulundu.
Maria cümlesini bitirir bitirmez sahnenin tam ortasında duran kuklanın kafası hareket etti, Maria korku içinde bir çığlık atıp koşmaya başladı. Çıkışa doğru koşarken korkudan elleri titriyordu, neredeyse yürüyemeyecek gibiydi. Maria binadan çıktıktan sonra arkasına bile bakmadan koştu.