Herkesin güvenebileceği birçok kişi vardır değil mi? Arkasından kötü konuşmayan, güvenebileceği birkaç tane insan vardır. En azından ben öyle görünüyorum.
Peki benim niye yok? Güvendiklerim değil güvenemediklerim, arkamda olanlar değil karşımda olanalar, iyilerimi anlatanlar değil iyilerimi kötü anlatanlar neden daha çok? Ben size ne yaptım? Kendimi yanlış mı tanıttım? Yoksa bilmeden sizin canınızı mı yaktım? Söyleyimn bana, ben de rahatlayım, bu yazıyı okuyan da.
Arakmdan konuşmanıza bile razıyım ama gözümün içine baka baka konuşanlar var. O bakışlar birer kurşun ve ben her gün o kurşunlarla vuruluyorum. Ama ölmüyorum, en acısı da zaten bu. Ölmüyorum ama sonsuz bir acı çekiyorum. Kalbim kurşun izleriyle dolu ve kan ağlıyor.
Keşke ayağa kalkıp:
"Yeter artık yaptığınız!" diye bağırabilsem ama ben de o acıyı size yaşatabilecek bir yürek yok. Keşke sizde de bir yürek olsaydı. En azından bunları söylerken çok az bile olsa yanardı, sızlardı...