Aklımı kurcalayan bir soru var. O da hayatın neden bu kadar acımasız ve kırıcı oluşuydu.
Hayat, üstünde yaşayanlara kötü ameller yüklüyor bence. Arkasından işler, laflar çevirenleri saymaya bile gerek yok. Kötü konuşmalar, dedikodular ve acımasızca yaptıkları kavgalar ise her zamankinden daha da acı.
Belki de karşımdakilere kendimi yanlış tanıttım. İyiliğe yöneltmeye çalışırken, beni yanlış tanıdılar. Canımı yakan zaten bu. Beni yanlış anlamaları, aşağılamaları ve en acısı suratıma baka baka konuşmaları.
Umarım bunu başkalarına da yapmıyorlardır. Çünkü bu yapılanın değil, yapanın canını daha çok yakıyor. Sebebi ise bu zehrin, zamanla vicdan azabına dönüşmesi...