Başlangıçlar asıl öldürendi insanı belki de,sonlar değil...
🦋
Sokakların ben de yarattığı boşluk hissini görmezden gelerek adımlarımı hızlandırdım. Ağzımdaki sigaranın izmaritini söndürerek yoluma devam ettim.
Bir anda vücudumu bir şüphe hissi sardı.
Ne olduğunu anlamadan arkamdan hızla vücuduma saplanan bıçak benim orda yaşadığım acıyı görmezden gelecek kadar hızlı olmuştu..
En sonunda karnımdaki kana gülerek bakarken bana bu onuru kimin bahşettigini anlamak için arkamı döndüm.
Sonradan fark ettim ki ne karnıma saplanan bıçak gerçekti ne de sokakta yürüdüğüm an...
Bu sadece benim yaşadığım zamandan farklı bir mekana uçuran hayal gücümdü.
Eğer bu mekanlara ve hayallere tutunmazsam delirirdim belki, bilmiyorum...
Şuan ki anın farkına vararak şimdiki zamana geri döndüm ve inanın bunun sebebi karnıma atılan tekmelerdi.
Tekrar,tekrar,tekrar...
Sonu gelmez bır şekilde beni bu işkenceye maruz bırakıyordu..
🦋
Nefes nefese yerimden sıçradım,hangi zamanda olduğumun farkına vardım,gördüklerimi kafamdan attım ve her zamanki gibi yataktan kalkarak hayatıma devam etmeye çalıştım...
Alışmak mıydı bu kelime bilmiyorum..
Ama şunu biliyorum artık eskisi kadar acı vermiyordu,daha doğrusu artık hiçbir şey hissedemiyordum..
Hangi zamanda yaşadığımı,ne zaman yataktan kalktığımı,ya da işe nasıl gittiğimi...
Artık hepsi beni terk etmiş gibi beynimden kayboluyor ve geri gelmiyorlardi..
Sonsuz bir karadeliğe tekrar tekrar çekiliyormuş gibi...
Aynı rutin,aynı düzen ve yalnız bir şekil...
Sonsuzluğun ritminde bozulan ben, hiçliğin kalbinde hayat bulacaktım belki de...