"Belki de saatlerdir bizi asıl zamana hapseden..."
04.01.2023
Bugün cümleler çıkmıyor, yazdırmıyor içimdekileri bana..
Belki de içimdekileri bilmediğimi fark etti. Kırıldı bana; nasıl hissetmezsin,bilmezsin beni diye..!?
Belki de kelimelere yazamayacak kadar boğulmuşumdur, bilmiyorum.
Kaç kere bu kelimeleri tekrar ettim bilmiyorum ama anlamıyorum işte...
İnsanları, duyguları, içimdekileri, davranışlarımı, düşüncelerimi...
Sadece anlamıyorum.
Benim içim neden bu kadar boş..?
Sanki sadece kodlanmış şekilde davranıyor,içimde yaşamıyor gibi hissediyorum.
Neden tepki veriyorum ?
İstesemde istemesemde fark etmiyor sanki...
Sadece dıştan gösteriyorum tepkileri,sanki bir robot gibi hissetmeden...
Çoğu zaman diyorum ki hissedebilsem, yaşayabilsem keşke içimde..
'Keşke'lerimde bitmez ki benim...
Sonu gelmez...Bunu da ne kadar çok tekrarladım bilmiyorum.
Bir de benim bağlanma olayım var.
Çok bağlanırım ben herşeye,doyamam yani..
Herşeyi sınırlarda yaparım.Fazla...
Fazla izlerim,fazla okurum,fazla müzik dinlerim...
Ve bu etrafımdaki herkese niyeyse çok dokunur.
Muhtemelen fazla çalışmadığım için...
İnsanlara da fazla bağlanırım ben.Öyle ki gururumu yerle bir eder her gün yazar,ararım onları.Hiç cevap vermeselerde...
Çok uğraşırım onlar için, herşeylerini en iyi ben bilirim çok iyi dinleyiciyimdir.Fazla konuşmam,hep sözümü keserlerde benim...
Ama aslında çok yalnızım,biliyor musunuz..?
Kimse bana yazmaz mesela,aramaz beni...
Görmezler beni, tanımazlar içimi..
Ben karşılarında oturmama rağmen o görünmez olan kızlardanım,isteselerde görmedikleri...oysa hiç bir zaman istemediler...
Hoşçakalın şimdilik,hoş olmayan zamanlardan...