Hoş geldin! Olanları merak mı ettin?
Merak duygusu insanlara pek çok şey yaptırır, ama sen yine de bu duyguya fazla kapılmamaya çalış. Sonuçta merak sadece kedileri öldürmez.
Maya bu dünyaya ilk kez gözlerini açtığında da tam oradaydım. Onu hayatının en başından, o ilk nefesten beri tanıyorum! Bu sana da inanılmaz gelmiyor mu? O günden beri gözlerini her açışında, her göz kırpışında hep buradaydım.
Şimdi de tam olarak buradayım! Evinde, odasının en karanlık köşesinde. Şu an yatağında mışıl mışıl uyuyor ama az sonra uyanacak. Annesinin onu alt kattan çağıracağı saati ezbere biliyorum; tam iki dakika sonra bir kez daha açacak o gözlerini.
Tam dokuz yıldır bu böyle! Ve artık onu karnavala sürükleme vakti geldi de geçiyor… Normalde bir çocuğu, bu hayata geldiği andan itibaren tam yedi yıl geçince karnavala davet ederiz. Bizim kurallarımız böyledir. Ama Maya için bu kuralı birazcık esnettik. Birkaç küçük istisna her zaman oyuna heyecan katar, değil mi?
Ve işte... Dediğim gibi, iki dakika doldu bile!
“Maya!”
Gördün mü? Bu ses onun annesine ait. Onu kahvaltı için aşağıya çağırıyor. Ve işte o büyüleyici an! Maya tıpkı o ilk gündeki gibi yavaşça açıyor gözlerini. Yatağının içinden yavaşça doğruluyor, terliklerini giyiyor ve doğrudan kapıya doğru ilerliyor.
Tüm bunları gözlerim kapalı söylediğimi biliyor muydun? Bana öyle şüpheyle bakıp kızma sakın! Yapacağı her hareketi adım adım biliyorum diyorum sana ve bak, aynen söylediğim gibi yaptı işte. Şimdi Maya annesinin yanına inecek, masaya oturacak ve güzelce yemeğini yiyecek… Ne de olsa tatlı bir kızdır benim Mayam. Yüzündeki o masum tebessümle karnavalda ne kadar da güzel duracak, bir bilsen!
Umarım bu evdeki, bu sıcak odadaki son zamanları gerçekten güzel geçer. Çünkü karnaval onu şimdiden çağırıyor…