İki Larin birbirine bakıyordu. Biri evin içinde, diğeri evin dışında ama aralarındaki çizgi artık net değildi; sanki ikisi de aynı zeminin farklı katmanlarında duruyordu. İçerideki Larin daha sakindi, nefesi düzenliydi, gözleri alışmış gibiydi. Dışarıdaki Larin ise hâlâ gerçekliği tutmaya çalışıyordu, ama elleri boşlukta kayıyordu.
“Bu mümkün değil,” dedi dışarıdaki Larin.
İçerideki Larin başını hafifçe eğdi. “Mümkün değil diye düşündüğün şey zaten başladı.”
Ev titredi. Duvarlar bir an için cam gibi şeffaflaştı, sonra tekrar katılaştı. Ama bu kısa an yeterliydi; Larin artık evin bir mekân olmadığını anlamıştı. Burası bir yer değil, bir durumdu. Bir hal.
Dışarıdaki Larin mutfağa doğru geri çekildi ama mutfak artık mutfak değildi. Aynı alan, farklı bir anı gösteriyordu. Masanın üstünde çocukluk fotoğrafları vardı. Ama fotoğraflardaki yüzler Larin’e benzemiyordu. Gözler aynıydı ama ifadeler eksikti. Sanki bir şey daha olmadan basılmış gibiydi.
Bir tık sesi yine geldi.
Ama bu kez Larin’in içinden.
Nefesi kesildi.
“Duydun mu?” dedi içerideki Larin.
“Ne?”
“Başladığını.”
Kapı kapandı.
Ama kimse kapatmamıştı.
Ve o kapanma sesiyle birlikte ev ikiye ayrılmadı, katlandı.
Şimdi aynı evin içinde iki farklı düzen vardı. Biri eski, biri yeni. Biri hatırlayan, biri yaşayan.
Dışarıdaki Larin banyoya koştu. Çünkü tek mantıklı yer orasıydı. Ama banyo artık bir çıkış değildi. İçeride sonsuz bir koridor vardı. Aynalar yan yana dizilmişti, her biri farklı bir Larin’i gösteriyordu. Hepsi ona bakıyordu ama hiçbiri yardım etmiyordu.
İçerideki Larin onun arkasında belirdi. Yavaş yürüyordu.
“Buraya neden geldiğini sanıyorsun?” dedi.
Dışarıdaki Larin döndü. “Çıkmak için.”
İçerideki Larin güldü. Ama bu gülüş normal değildi; tanıdık bir şeyin bozulmuş haliydi. “Çıkmak yok. Sadece geçiş var.”
Aynalardan biri kırıldı. Ses değil, görüntü kırıldı önce. Parçalar düştü ama yere değil, başka yerlere. Bir parçadan okul koridoru çıktı, diğerinden boş bir oda, bir diğerinden hiç yaşanmamış bir sabah.
Ev artık tek bir gerçeklik taşımıyordu.
İçerideki Larin bir adım attı. “Sen dışarıdasın çünkü hâlâ inkâr ediyorsun.”
Dışarıdaki Larin cevap vermedi.
Çünkü aynalardan biri onu çağırıyordu.
Kendi sesiyle.
“Gel.”
Ve o an Larin anladı.
Kaçmak bir seçenek değildi.
Çünkü ev kapı değil, seçim yaratıyordu.
Ve her seçimde biri kalıyordu.