Larin o gece uyuyamadı. Gözlerini kapatınca odası değil de banyo aklına geliyordu. Aynadaki yazı, kapının kendi kendine kapanışı, o tanıdık ama ait olmayan gülümseme… Hepsi zihninin içinde aynı noktada dönüp duruyordu. Saat ilerledikçe ev daha sessiz oldu ama bu sessizlik artık rahatlatıcı değildi, bekleyen bir şey gibiydi. Sanki ev nefes alıyor ama ses çıkarmamaya çalışıyordu.
Sabaha karşı uykuya daldığında kısa bir rüya gördü. Koridorda yürüyordu ama ayakları yere değmiyordu. Banyonun kapısı açıktı ve içeriden ışık geliyordu. İçeri girdiğinde aynada kendini değil, kendi odasını gördü. Yatağında biri yatıyordu. Yüzü dönüktü ama Larin olmadığını biliyordu. Çünkü o izliyordu. Aynadaki Larin de onu izliyordu. Sonra yavaşça aynanın içindeki görüntü ona baktı ve “sen geç kaldın” dedi. Tam o anda uyandı.
Sabah olduğunda yüzü soğuktu. Mutfaktan annesinin sesini duydu ama cevap vermek istemedi. Kahvaltı bile yapmadan dışarı çıktı. Okula giderken her şey normal görünüyordu ama Larin artık normali tanıyamıyordu. Sanki dünya aynı görüntüyü tekrar tekrar oynatıyor ama bir şeyleri eksik bırakıyordu.
Okulda Emre her zamanki gibi konuşuyordu, Ece uykusuzdu, Mina çantasını karıştırıyordu ama Larin onları dinliyormuş gibi yapıyordu. Kaan yanına geldiğinde gözleri biraz daha dikkatliydi. “Dün söylediklerin…” dedi ama Larin onun cümlesini tamamlamasına izin vermedi. “Evde bir şey var,” dedi sadece. Kaan bu kez şaka yapmadığını anladı. “Ne tür bir şey?” diye sordu. Larin cevap vermedi çünkü nasıl anlatacağını bilmiyordu. Bir şey “var” demek yetmiyordu, çünkü o şey sadece var olmuyordu, hissediliyordu, izleniyordu, bekliyordu.
Öğle arasında Larin eve gitmek istediğini söylediğinde kimse şaşırmadı. Aslında kimse tam olarak ne söylediğini duymadı bile. Sadece kalktı ve çıktı. Yolda yürürken hava daha ağırdı. Sanki gökyüzü biraz aşağıya inmişti.
Eve vardığında kapı bu kez tamamen açıktı. İçeri girdiğinde hiçbir ses yoktu. Ama bu kez sessizlik boş değildi, doluydu. Banyoya gitmeden önce mutfağa baktı, oturma odasına baktı, her şey yerindeydi ama bir şey eksikti: evin “boş” hissi. Bu ev boş değildi artık.
Banyoya girdiğinde ışık yanmıyordu. Ama ayna bu kez temizdi. Üzerindeki yazı silinmişti. Larin bir an rahatladı. Sonra arkasından kapı kapandı. Kendi kendine.
Yavaşça döndü. Kimse yoktu.
Ama ayna vardı.
Ve aynadaki Larin.
Bu kez hareket etmiyordu.
Sadece bakıyordu.
Sonra çok küçük bir şey oldu. Aynadaki Larin, elini kaldırmadı. Ama Larin’in kendi eli hafifçe yükseldi.
İstemeden.
Kontrolsüz.
Sanki bedenine ait olmayan bir fikir, kaslarına dokunmuş gibiydi.
Larin geri çekilmeye çalıştı ama ayakları yerinden kıpırdamadı. Aynadaki Larin ilk kez konuştu ama sesi banyodan değil, Larin’in içinden geldi.
“Artık sadece bakmak yetmiyor.”
Işık bir an titredi. Ve o titreme geçince aynadaki görüntü değişmişti. Bu kez Larin banyoda değildi.
Aynanın içindeydi.
Dışarıda olan ise… onu izliyordu.
Kapı yavaşça açıldı.
Ama bu kez rüzgâr yoktu.
Ve ev ilk kez, içeri bir şey girmesine izin verdi.