Okul bitti, yaz sıcağı şehre çöktü ve aramızdaki o gergin sessizlik dijital dünyaya taşındı. Mesajlaşmaya başladığımızda, okul koridorlarının o soğuk mesafesi yerini saatlerce süren, ucu bucağı görünmeyen sohbetlere bıraktı. Kendi kendime bir oyun kurdum; kuzenimle onu tanıştırıp aralarında bir şeyler olmasını istiyordum. Belki de bu, ona olan ilgimi tamamen bastırmak için başvurduğum son savunma hattımdı.
Bir gece, kuzenimin de katıldığı bir Valorant lobisinde buluştuk. Kulaklıktan gelen sesi, sadece ekranın diğer tarafında değil, sanki tam yanımdaymış gibi hissettiriyordu. Sesli konuşurken yaşadığımız o kontrolsüz kahkahalar, birbirimize yaptığımız şakalar... Çok eğleniyorduk, ama aramızdaki bu eğlencenin içine gizlenmiş, tarif edemediğim bir yoğunluk vardı.
Oyunun heyecanı bir kenara, kuzenimin bile fark ettiği o 'şey' artık görünmez olmaktan çıkmıştı. Kuzenim bir ara sessizce, "O sana bakıyor, seninle konuşurken bile gözleri senin karakterinin üzerinde," dediğinde bir an duraksadım. Sadece bakmıyordu; ses tonundaki o hafif alçalışlar, bana yönelttiği o doğrudan sorular, aramızdaki o cinsel çekimi inkar edilemez kılıyordu. Aramızda reddedemeyeceğim bir ten uyumu vardı. Sesini duydukça, ekranın başında otururken bile yanımda olduğunu hissedebiliyordum.
Oyun bittiğinde bilgisayarı kapattım, ama hissettiğim o gergin sıcaklık tüm odayı sarmıştı. Artık oyunun kurallarını ben koymuyordum; çünkü oyun, kendi başına yaşamaya başlamıştı.