Meslek sınıfından Anadolu'ya geçişim, okul koridorlarındaki dengeleri tamamen değiştirdi. Artık o da, ben de farklı dünyaların içindeydik ama koridorda karşılaştığımızda duran zamanın ritmi değişmemişti. Aramızdaki o sessiz bakışma artık sadece bir tesadüf değil, bilinçli bir meydan okumaydı. Ancak ben, onun o korunaklı alanına sızmayı seçtim; teneffüslerde arkadaşlarımın olduğu onun sınıfına gitmek, benim yeni oyunumdu.
O gün okulda hava farklıydı. Koro gösterimizin heyecanı koridorlarda yankılanırken, doğum günü olduğunu öğrenmiştim. Kendi ellerimle hazırladığım, üzerine mizahi bir not iliştirdiğim o küçük hediyeyi çantamda saklıyordum. Sınıfına girdiğimde, arkadaşlarım arasında o da vardı.
Fotoğraf makinem yine elimdeydi. Yine herkesi çekiyordum ama bu sefer, grubun ortasında sanki sadece biz varmışız gibi bir an oluştu. "Bir selfie çekilelim," dedim. O an, zırhının tamamen indiği, gerçek halinin ortaya çıktığı o nadir saniyelerden biriydi. Fotoğraf karesine ikimiz sığdığımızda, aramızdaki o gerginlik yerini saf bir gülüşe bıraktı.
Doğum gününü orada, herkesin içinde küçük bir şakayla kutladım; hediyesini verdiğimde attığı o kahkaha, okulun tüm gürültüsünü bastırdı. İkimiz de gülüyorduk. O gün, yazın yaklaştığını ve okulun bitişinin aramızdaki bu 'satranç maçını' bambaşka bir evreye taşıyacağını ikimiz de sezebiliyorduk.
Bu dönem yaklaşırken onun benim eski sevgilimle arkadaş olduğunu gördüm, sanki bu bizi imkansız kılacak sandım korku ve şüphe içimi doldurdu ama onu görebiliyordum her ne kadar kendini gizlesede birisini almak için herkesi geride bırakabilirdi.