Sınıfa döndüğümden beri aramızdaki o soğuk savaş, yerini ağır bir sessizliğe bırakmıştı. O artık yeni bir sevgilisiyle, koridorlarda el ele, sanki hiçbir şey olmamış gibi sahte bir mutluluk sergiliyordu. Ama ben gerçeği biliyordum. O, sevgilisinin yanında gülerken bile bakışlarının nasıl bir radar gibi beni bulduğunu, her fırsatta gözlerini üzerime diktiğini fark ediyordum.
O, başkasının elini tutarken aslında benim tepkilerimi ölçüyordu.
Bir gün teneffüste, yine o sevimsiz tavırlarıyla yeni sevgilisine bir şeyler anlatırken, bir anlık dalgınlıkla göz göze geldik. O saniye, yüzündeki o "her şey yolunda" maskesi düştü. Beni izlerken yakalanmanın verdiği o suçluluk ve arzunun karışımı ifade, yüzüne bir gölge gibi düştü. Yanındaki kız, onun dünyasında sadece bir aksesuardı; o ise benim dünyamın kalıntılarında hala bir çıkış yolu arıyordu.
Beni izlemesinin tek bir sebebi vardı: Kendi yarattığı o sahte hayatın ne kadar boş olduğunu, benim "engellenmiş" dünyamda bıraktığı boşluğa bakarak anlıyordu.
Ona bakmadım bile. Önümdeki kitaba, kendi hayatıma, kendi değerime odaklandım. O, sevgilisiyle fotoğraf çektirirken bile aslında benim onu görüp görmediğimi kontrol eden bir tutsak gibiydi. Ben ise o kadar özgürdüm ki, onun bu zavallıca izleyişini fark etmek bile bana sadece acı bir tebessüm ettiriyordu. Artık onun için sadece bir "izlenen" değil, onun asla sahip olamayacağı o "ulaşılmaz" noktaydım.