Gecenin en karanlık saati, sanayi sitesinden yükselen acı bir çığlıkla bölündü. Kaan ve Aylin, küçük evde birbirlerinin kokusuyla derin bir uykuya dalmışken, pencereden sızan turuncu ışık odayı bir anda gündüze çevirdi. Kaan, sokakların getirdiği o refleksle gözlerini açtı. Burnuna gelen yanık kokusuyla kalbi teklemişti.
"Kaan... Bu ışık ne?" diyerek uyandı Aylin, gözlerini ovuşturarak.
Kaan pencereye koştu. Karşıdaki dükkan, yani babasından kalan, ömrünü verdiği o tamirhane devasa alevler içindeydi. Vedat’ın adamları benzin bidonlarını fırlatıp kaçarken arkalarında cehennemden bir parça bırakmışlardı.
"Dükkan... Dükkanım yanıyor!" diye kükredi Kaan. Ayakkabılarını bile tam giymeden evden dışarı fırladı.
"Kaan, hayır! Gitme!" diye bağırdı Aylin, arkasından koşarak.
Tamirhanenin önü mahalleliyle dolmuştu ama alevler o kadar yüksekti ki kimse içeri giremiyordu. Kaan dükkanın önüne geldiğinde çırağının feryadını duydu: "Kaan abi! İçeride... Annene yarın hastanede verilecek olan yurt dışından gelen o özel ilaçlar vardı! Ofisteki çelik kasadaydı!"
Kaan’ın gözü o an tamamen döndü. O ilaçlar annesinin hayatta kalma biletinden farksızdı. Aylin’in onu kolundan yakalamasına fırsat kalmadan, yerdeki ıslak bir bezi kafasına sarıp alevlerin içine, o cehennemin ortasına daldı.
"Kaan!" diye çığlık attı Aylin. Dizlerinin bağı çözüldü, asfalta çöktü. Hayatında ilk kez birini kaybetme korkusu yüreğini bu kadar yakmıştı. "İtfaiyeyi arayın! Bir şey yapın!" diye bağırdı etraftakilere. O an anladı ki, Kaan’a bir şey olursa o cam sarayların da, holdinglerin de, kendi hayatının da hiçbir anlamı kalmayacaktı.