Kaan, Aylin’i sanayi sitesinin hemen arkasındaki tek odalı, eski ama tertemiz evine getirdi. Evde sadece eski bir sedir, küçük bir mutfak tezgahı ve köşede yanan bir gaz lambası vardı. Aylin’in zümrüt yeşili saten elbisesi çamur içinde kalmıştı ve titriyordu.
Kaan hemen dolabından kendine ait büyük, kalın ve oduncu desenli bir gömlek çıkardı. "Bunu giy, üzerindekiler kuruyana kadar sıcak tutar," diyerek banyoyu gösterdi.
Aylin banyodan çıktığında, Kaan’ın geniş gömleği dizlerine kadar gelmişti. Kolları uzun olduğu için kıvırmıştı. Kaan, ocakta kaynattığı çaydan bardağa doldururken arkasını döndü ve Aylin’i kendi kıyafetinin içinde görünce yutkundu. Aylin o kadar duru, o kadar güzel görünüyordu ki, bu fakir oda onun varlığıyla bir anda aydınlanmıştı.
"Sana layık bir yer değil burası, kusura bakma," dedi Kaan, gözlerini ondan kaçırmaya çalışarak. Gururu yine devreye girmişti.
Aylin sedire oturdu, bardağı ellerinin arasına alıp Kaan’a baktı. "Hayatımda ilk kez kendimi bir yere ait hissediyorum, Kaan. O cam sarayda herkes birbirinin kuyusunu kazıyordu. Burada ise sadece... sen varsın."
Kaan dayanamayıp onun yanına, sedire oturdu. Elini Aylin’in dizinin üzerindeki elinin üzerine koydu. "Baban yarın bütün şehri ayağa kaldıracak. İşimizi, dükkanımızı elimizden alacaklar. Biliyorsun, değil mi?"
Aylin başını Kaan’ın o güçlü omuzuna yasladı. Kaan’ın kokusu içini güvenle dolduruyordu. "Bırak ne yapıyorlarsa yapsınlar. Ben seninle her şeye sıfırdan başlamaya hazırım," dedi.
Kaan, Aylin’in çenesini hafifçe kaldırıp gözlerinin içine baktı. Gaz lambasının sarı ışığı altında Aylin’in dudakları davetkarca parlıyordu. Kaan, onu incitmekten korkar gibi yavaşça yaklaştı ve dudaklarını Aylin’in dudaklarına bastırdı. Bu kez aceleci değillerdi; sakin, birbirlerine ait olduklarını kanıtlayan, derin bir öpücüktü bu. Kaan’ın elleri Aylin’in saçlarının arasına sızarken, dışarıdaki fırtına ikisinin umurunda bile değildi. Onlar kendi fırtınalarını bu küçük odada yaratmışlardı.