Bölüm 8

Zaman bi çember gibidir , yaşananlar tekrar edilir tek değişen kişilerdir. Her şey tekrardan yaşanır fakat insan oğlu bundan bir ders çıkarmaya yeltenmez bile , doğru ya belki de her şey bu yüzden tekrarlanır. Bir şeylerden ders çıkarılsa bu döngü elbet bozulabir ya da artık alışkanlıktan normal olarak karşılar olayları . Karşımızda duran adamı tanımıyordum , otuz beşlerinde uzun boylu sarışın bir adamdı . Benim kopyam olan mas mavi gözleri vardı , elindeki silahı Pars’a doğrultmuştu. Pars’a bakarak sırıtıyordu “Vay vay vay Pars Alkan” ukala tavrı Pars’a göre çok korkunçtu , elindeki silahı indirdiğinde öne doğru bir kaç adım attı . Kafasını eğip Pars’ın arkasında duran bana baktı , elini kaldırıp bana doğru salladı “Selam Sayeciğim , hatırladın mı beni?” Hatırlamakta zorluk çekiyordum , hayal gibi bir kaç şey zihnimde canlandı . Sarışın mavi gözlü bir erkek çocuğu , evimizin bahçesinde top oynuyoruz . Aynı çocuk bu sefer babamdan dayak yiyor ve aynı çocuk bu sefer de yetimhaneye bırakılıyor gözlerimin önünde , beynimde oturmayan yerler vardı . Bu adam gerçekten kimdi ? Öylece bana bakıyordu , boş boş baktığımı anlayınca geri çekilip Pars’a döndü “Sen de bana ait olan bir maviş var Pars Alkan , onu geri almaya geldim” Pars bi anda silahı adamın kafasına dayadı ve yere çökmesini sağladı “Sen kim oluyorsun da benim karım hakkında konuşuyorsun” Pars’ın gözü dönmüş gibiydi , biçimli çenesi sürekli kasılıyordu . Korumalar silahlarını Pars’a çevirdi, “Şşşşş indirin silahları , eniştemiz o bizim. Değil mi küçük enişte” kafasında silah olmasına rağmen hayla alay edebiliyordu . Adam bana bakıyordu , “Hadi ama Saye unutmuş olamazsın , annenin üvey oğlunu.” Bütün gözler bana dönmüştü . Annemin başkasından olan üvey oğlu , anneme sinirli olduğum tek konu babama olan ihanetiydi . Babam ne kadar bana babalık yapmamış olsa da anneme kör kütük aşık bir adamdı , sadece beni sevmezdi. “Sen benim ağabeyim falan değilsin annemin bir hatasısın sadece” Adam kafasını olumsuz anlamda iki yana salladı , “Annemize hakaret etmeyi bırak Saye , her şey o ibne baban yüzünden oldu . Annemiz o adamın kirli işleri yüzünden öldürüldü , annemiz ölmedi öldürüldü.” Pars’ın eli hayla tetikteydi , yanına gittiğimde belinde olduğunu bildiğim diğer silahı çıkarttım ve adamın kafasına dayadım “Ya şimdi defolup gidersin , benden ve çevremden uzak durursun ya da şu an senin leşini sererim ortaya.” Pars dahil yaptığım hareketle şaşkın şekilde bana bakıyordu . Pars kendi silahını beline yerleştirdi ve geri çekildi “O şerefsiz parayla seni satmadı mı bu herife, sen nasıl olur da hayla baba dersin o pezevenge” alaylı tavrından eser kalmamıştı, elimi tetiğe getirdim “ Babam şerefsiz olabilir ama anneme kör kütük aşıktı , onun kılına zarar gelse dünyayı yakardı . Sen babamı çok yanlış tanımışsın.” Yavaşça ayağa kalktı. Silah göğsüne denk geliyordu , “Silah kullanmayı da o mu öğretti sana , seni de kullandı mı piyon gibi adamı niyetine Saye” evet silah kullanmayı babamdan öğrenmiştim. “Adının anlamını biliyor musun Saye , sana o adı ben koydum ben.” Adımın anlamını elbette biliyordum “Adımı bana annem verdi.” Mavi gözleri benimkinin aksine açık renkti “Senin adını ben koydum ufaklık, senin adın gölge demek. Benim gölgemin altında büyümen için, o pezeveng baban beni daha on yaşındayken annem daha yeni ölmüşken yetimhaneye bıraktı . Hiç mi hatırlamıyorsun seninle geçirdiğimiz vakitleri , ağabey ağabey diye peşimde gezdiğin zamanları Saye” gerçekten insanın sinirlerini germek için yaratılmıştı . Ona doğrulttuğum silahı tam kalbinin üzerine koydum, “Sana son kez söylüyorum Savaş Güçlü , benden ve çevremden uzak dur.” Güçlü kendi babasının soy adıydı ve o bu soy adı taşımasına rağmen duyunca sinirleniyordu. “Tekrar geleceğim Saye , seninle oturup konuşacağız ve seni parayla satın almış olan bu şerefsizin elinden alacağım” Pars ileriye doğru atılmak üzereydi ki elimle onu geri ittim , “Pars benim kocam ve ben Saye Alkanım. Kocam hakkında saçma sapan konuşmayı kes Savaş” dişlerini sıkmaya başladığında çenesi kasıldı. Adamlarını da alıp mekandan çıktı.