Dışarıda usul usul yağan karları izledim.Manzara izlemek boş zamanları değerlendirmenin en iyi yollarından biridir.Bembeyaz örtüyle çevrilmiş,kardan adamlarla süslenmiş bir tabloyu görmek herkesin hakkıdır diye düşünüyorum.Üzerinde kar birikintileri kalan çam ağaçları,havada kendini bırakıp süzülen kar taneleri..En azından benim gördüğüm şeyler bunlardı.
Gözleme işlerim pek uzun sürmedi.Gelmek istediğimiz yere varmıştık.Karın uzak olduğu bir bölgede durmuştuk.Arabadan çıktım.Önümde kocaman bir bina vardı.Bu kütüphanenin bahçesi bizi selamlayan kedilerle doluydu,bu durum içimi sıcacık etmişti.Bu binanın yeni olduğunu heybetli balkonundan anladım.Onun dışında genellikle tahta kullanılmış basit bir yapıydı işte.Pencereler kırmızı bir sprey boya ile kirletilmişti ve önümde bize huysuz huysuz bakan bir adam onları silmekle uğraşıyordu.
Önümdeki basamaklara zıpladım.Sağlam malzemeden yapılmışlardı ama ayağım biraz kayınca kendimi düşmemek için zor tuttum.Etrafıma baktım,beni izleyen biri olmadığından kendimi rezil olmuş küçük bir çocuk gibi hissetmeyecektim.
Sandığım kadarıyla ekibin en cesuru olduğum için önden ben gittim.İçeri girer girmez çevreme göz gezdirdim.Burası son ziyaretime göre yeniden şekillendirilmişti.Üst kat,alt kattan görünüyordu ve her yer gereğinden fazla tenhaydı.Sıra sıra dizilmiş uzun ve geniş raflar bütün alanı kaplıyordu..
Direk içeri girmek istedim ama kapıda kadın bir görevli ve onun standı vardı.İnce sesiyle beni nazikçe uyardı
“Bayım!Bir saniye,kaydınıza bakmam lazım.İçeri istediğiniz zaman giremezsiniz!”
Bu kişiye baktığımda bende olumlu duygular uyandırıyordu.Yaka kartında Bailey yazıyordu.Benim yaşlarımda bir kızdı.Omuzlarını geçen uzun düz kızıl saçları,doğanın yansıması olan yeşil gözleri vardı.İnce dudaklarıyla bana gülümsüyordu.Nezaketen elimi uzattım.
“Joey ben.”dedim.
“Ben Bailey,giriş çıkışları kontrol ediyorum.”dedi kısık sesle.
Giymiş olduğu kıyafetin rengi saç rengiyle uyuşuyordu.Lakin o an bu işin burda bittiğini anladım.Eskiden böyle bir görevli yoktu,daha yeni bu sistem eklenmişti.O kayıt defterinde ise ben yasaklı olmalıydım.Acaba Angelina zamanında halledebilir miydi bu durumu?
Bailey kayıt defterinin ilk sayfalarını açtığı an Angelina beklediğim gibi öne fırladı.Elleriyle kayıt defterini kapattı ve samimiyetsiz bir şekilde sırıttı.
“Lütfen,Bailey.O geçsin.”dedi.Bunun ne kadar etki edeceğini bilmiyordum ama bence başarısız bir denemeydi.
Bailey nedensizce iç çekti ve bize baktı
“Tabii,Angelina Hanım kütüphanemizin en büyük bağışçısıdır.Burda geçen emeklerin için bunu kabul edebilirim”
İşte içeri girmiştim,artık pek görünürde sorun kalmamıştı….