Benzeyecek insan bulamadın mı be Winter!
Kadının yüzünde ki hüzün beni kararsızlık çukuruna sürüklemekle bırakmadı,sıcak yuvamı hatırlattı.
Ama o mutlu günler geride kaldı..
Victor çaresizce gözlerini bende gezdirdi ve elleriyle belimi sararak beni geriye çekti.
“Evet, gitmeyecek.”
Kadının yüzüne dolan ümit ve sevinç harmanlaması onda bir tebessüm oluşturdu ve kulağıma sessizce fısıldadı,
“Bugünlük kızı gibi davran,yarın unutur.”
Gergince yüzümü buruşturdum ve sessizce,
“Ne bileyim ben onun kızının nasıl davrandığını!”
“Zaten geceye az kaldı ,biraz dayan.”
Victor beni kenara ittirdi ve kadına yaklaştı,
“Anne bak Sarah’a ne kadar yorgun.O dinlensin.”
Kadın kaşlarını çattı ve bir süre bana baktıktan sonra oğlu Victora,
“Sen nereye peki genç delikanlı?”
“Çevre köyde birkaç büyücü var, onları temizleyeceğim.”
Kadın başını onaylayarak salladı ve diğer odaya gitti.
Bir kaşımı kaldırdım,büyücü demek..
Sihirli elleri olan o tuhaf varlıklar..
Halkta bazıları onların şifalı olduğunu,evler için kutsal büyüleri olduğunu söylerdi ama çoğunlukla büyücüler lanetlidir.
Yaptıkları her büyü,toprağa,halktaki huzura ve kendine ceza olarak geri döner..
Onları sadece annemin anlattığı basit masallardan zannederdim.
Pek umursamadım ve eski koltuklardan birine oturdum.
Victor birden şaşkınca bana döndü ve bana yaklaştı üzerime eğildi ve kılıcını kabzasından çıkardı,bana doğrulttu ve sessiz bir tonla,
“O büyücü pelerini sen de ne arıyordu?”
Büyücü pelerini mi?Neyden bahsediyordu?Yoksa çaldığım siyah pelerin büyücü pelerini miydi?!
“Sana diyorum!Soruma cevap ver!”
Tuttuğumu farketmediğim nefesimi verdim ve kekeleyerek,
“O b-üyücü pelerini mi?!”
Kılıcı boyun hizama yaklaştırdı,gerilerek koltuğa iyice yaslandım,o ise daha da yaklaştırdı.
“Seni lanetli cadı!Soruma cevap ver!”
Korku içindeydim,nefes alışlarım hızlandı.
“Bilmi-“
Sırtından fışkıran kanları görünce gözlerim yerinden fırlarcasına büyüdü ve elinde baltasını tutan Austin’i farkedince yüzüme ilk defa bir katliamdan sonra tebessüm kondu..
“Cadı demek?Nelere bulaştın bakalım?”
Bir gün kan döken birisi sayesinde mutlu olacağımı hiç düşünmezdim..
Kanlar içinde duran Victor’un vücudunu kenara ittirdi ve titreyen ellerimi tuttu.
“Korkma küçük, bu dünyada herkes ceset olmadan bir ceset parçasına dönüşmene izin vermeyeceğim..”
Dudakları kıvrıldı ve yanakları kırıştı ama yaşlı kadının sesini duyunca yüzünde ki gülümseme söndü.
“Victor çıktın mı?”
“Victor?”
Beni kollarımdan tuttu ve hızla ayağa kaldırdı ve sessizce,
“O pelerin nerede?”
Gözlerim odada gezindi ve kenarda duran siyah pelerini görünce hızla pelerine yaklaştım ve elimi siyah pelerine uzattığım an birisi pelerini benden önce ellerinin arasına aldı
Kafamı hızla kaldırdım,yaşlı kadın ile göz göze gelince yutkundum.
Kadının siyah gözleri öfkeyle bir pelerinde bir bende gezindi ve elinde ki mutfak bıçağını hızla bana savurdu geri çekildim.
“Oğluma bunu nasıl yaptın Sarah!?”
Gözlerinden yaşlar süzülen kadın, bıçağı rastgele üzerime savururken,sadece geri çekildim.
Austin hızla kadına yaklaştı ve elinde ki bıçağı hızla kapıp kenara fırlattı.
Yaşlı kadın durdu ve acıyla bana baktı, gözlerimi kaçırdım ve Auistinle göz göze geldiğimde pelerini işaret etti.
Derin bir nefes aldım ve kadının elinde ki pelerine elimi uzattım,hiçbir tepki vermedi.
Elinden aldığım pelerini üzerime geçirdim ve kadına çaresizce baktım,hem oğlu hem kızı ölmüştü,evlat acısıyla onu baş başa bırakmak zor olacaktı.
Austin kapıya yürürken ben kadına sessizce,
“Beni affedin..”dedim ve Auistin’i takip ederek evden çıktım.
Adımlarıma gözyaşlarım karıştı,tedirginliğim,acılarım ve küller..
Austin durakladı ve beni bir kenara çekerek,
“Büyü yapmayı öğrenmelisin.”dedi ve ben sadece ona şaşkınca bakmakla yetindim.
“Saçmalama!Lanetlenmemi mi istiyorsun?!”
Siyah saçlarını bir eliyle karıştırdı ve,
“Büyücülük sadece lanetten ibaret değildir Winter.Kendi içinde aradığın intikam savaşıdır..”
Konuşmak için ağzımı açacağım an durakladım ve zihnimde parça parça beliren bir hatırayla gözlerim büyüdü,
“Evden çıkacak yer kalmadı! Winter,Katherina,Jessica dayanın!”
Annem aceleyle bizi ateşten uzak tutmaya çalışıyordu,Babam yangını söndüreceğini söyleyerek aşağıya inmişti ve dönmemişti..
Pencereye yaslanmıştım ve korkuyla titrerken kardeşlerimin ellerini tutuyordum.
Gözlerim bahçeye kaydı,elinde ki kibrit kutusunu cebine atan siyah giyinimli bir adam...
Annemin acı dolu çığlıkları arasında bütün hatıralarım yok olmaya başladı..
Hayatımı yakan kişiyi bulmak için çok geç olduğunu sanıyordum..
Austin gergince beni dürterken, dolan
gözlerimi sildim ve,
“Bir büyücü olacağım ve bu intikam savaşını bitireceğim.”
