Sabah her zamanki gibi kalktım.
okulda çok başarılı ve okul birincisi olmama rağmen okula gitmeyi hiç sevmezdim. sürekli konuşan öğretmenler, dedikodu yapan kızlar, sapık erkekler ve kendilerini güçlü sanan okulun zorbaları. Bunları düşünürken bile okuldan sıkıldım.
Saat çalmamıştı. Çok garipti, ben saati dün akşam kurmuştum ama neden çalmadı. Kafamı kaldırıp saate bakınca saat 08.30'du okula geç kalmıştım. Alarm çalmış ama benim uykum ağır olduğu için her zamanki gibi uyanamamıştım. "Olamaz geç kaldım." Diyerek yataktan sıçradım ve hemen kıyafetlerimi giyindim, saçlarımı apar topar toplayıp aşağıya indim."anne ben çıkıyorum,neden beni uyandırmadın? Çok geç kaldım."diye seslendim Ama ses yoktu. Daha doğrusu evde kimse yoktu,o an onu düşünecek bile değildim. Hemen evden çıktım. Koşarak gidiyordum, tam sol tarafıma döndüm. Bir araba çarptı...
Gözlerimi açtım. Yatak odamdaydım, kulaklarımda kulaklıklar vardı ve "fly me to the moon" şarkısı çalıyordu. Kıbırdamadan dinlemeye devam ettim. Aslında bir hayal gücümdü bu gördüğüm kaza. Neden böyle şeyler düşündüğümü bilmiyorum ama sürekli aklıma gelip duruyordu böyle korkunç şeyler. Hayal gücüm çok genişti ve engel olamıyordum.ben içe dönük biriyimdir bu nedenle yok denecek kadar az arkadaşım vardı. Bu benim için önemli değildi çünkü arkadaşlarımı fazla umursamazdım, onlarla fazla vakit geçirmeyi sevmezdim. Ben sadece kulaklıklarımı takıp müzik dinlemeyi ve kitap okumayı çok severdim. Bence bunlar dünyanın en güzel şeyiydi. Ama benim gibi düşünen biri olmadığı için sürekli yanlızdım. Ama hoşuma gidiyor bu durum. herkesten uzak, tek başıma olmayı seviyordum. Şarkı dinlerken bunları düşünüyordum. Saat gecenin yarısıydı ve ben hâla uyumadım, üstelik yarın okulum vardı. OKUL, yine bunu hatırlayınca sıkıldım. Ben bunları
Düşünürken annem aniden odama girdi. "Nora kalk ve bana yardım et" dedi."iyide anne gecenin yarısı ne yardımı sen hâla uyumadınmı?" diye yanıtladım."Nora hadi kalk Brad geldi ve sarhoş. Onu tek başıma taşıyamıyorum. Yardım ette onu odasına çıkaralım, kapının önünde yatıyor başımın belası çocuk" "yine neden içti Brad, yine ne derdi var?"
Brad benim erkek kardeşimdi ve benden sadece dokuz yaş daha büyüktü. Biz brad'le çok iyi anlaşıyoruz. Annem için dünyanın en iyi kardeşleriydik. Ben brad'i çok seviyorum çünkü bana karşı hep dürüst ve benle vakit geçirmeyi çok severdi. Bende aynı şekilde onunla vakit geçirmekten çok hoşlanırdım. Ama ben brad'in arkadaş çevresini hiç sevmezdim. Arkadaşları serseri ve pis alışkanlıkları olan kimselerdi. Brad çok sessiz ve akıllı birisi, Neden onlara takılıyor anlamıyorum. Aşağıya indiğimizde Brad dertli dertli şarkı sözleri mırıldanıyordu. Bugün ne yaşamıştı bilmiyorum ama
hiç iyi şeyler yaşamadığı her halinden belliydi."hadi Nora, sen sağ kolundan tut, ben sol kolundan tutarım. Odasına kadar götürelim" "Brad neden yine içtin söz verdin bir daha bunu yapmayacaktın." Dedim. Brad birşeyler söylüyordu ama anlamıyordum onu. En iyisi onunla sabah konuşmaktı. Onu odasına götürdük ve yatağına yatırdık. Ben ayakkabılarını çıkardım, annem ise ceketini çıkardı. " Anne ben odama gidiyorum" "peki Nora, iyi geceler canım." "İyi geceler anne."dedim ve annemin yanağına bir öpücük kondurup odama çıktım. Yatağıma uzandım, telaşla geri kalktım. Kulaklıklarım yoktu, her yeri aradım. Yatağın altına baktım,yastığın altına,halının üzerine, dolabıma, çekmeceme baktım ama yoktu. Şimdi ne yapacaktım. Kablosuz kulaklıklarımı takıp müzik dinlemeden nasıl uyauyacaktım. Aradım ama yoktu, sonra yorgun düştüm. Bulamadım, saat, gecenin yarısını geçmişti bile .
nasıl uyuduğumu ben bile anlayamadım.
