Aiden'ın gözlerinin içine baktım, parmak ucuma kalktım ve onu öptüm. aynı anda hem güzel hem de biraz garipti. Aiden'ı öpmenin neredeyse şimdiye kadar yaşadığım en korkunç şey olacağı kimin aklına gelirdi? Ani dayaklara alışkındım ama bu Tanrı'nın bile aklına gelmeyecek bir şeydi.
Bir süre hareket etmeden öylece durduk. Aiden hiç kımıldamadı. Dudakları sertti ama beklediğim her şeye ve daha fazlasına sahipti. Ellerim titremeye başladı ve yavaşça geri çekildim ama Aiden buna izin vermedi. Onun yerine daha da yaklaştı. Ellerime uzandı ve onları dikkatlice birbirine kenetledi.
"Teşekkür ederim" diye fısıldadı ve hafifçe gülümsedi. "Bunu çok uzun zamandır bekliyordum."
Tek yapabildiğim ona gülümsemek oldu.
"Şimdi ne olacak?" acemice sordum. Ellerimizi birbirine kenetledi ve bedenlerimizi birbirine yapıştırdı. Aiden hafifçe kıkırdadı. Bir adım geri çekildi. Aramızdaki hava tüylerimi diken diken etti. Artık üzerimde olmadığı için v üşümüş hissettim bian.
"Ethan." Durakladı, ne söyleyeceğini düşünüyordu. Yüzüm kıpkırmızıydı, vücudumun ısındığını hissedebiliyordum. "Gidecek misin-"
Kapılar hızla açıldı ve diğerleri içeri doluştu. Ne yapacağımı bilemedim. Panikledim ve ellerini atıp onu ittim. Hemen tişörtümü giydim ve koşmaya başladım.
Nereye koştuğumu bilmiyordum. Sadece koşmam gerektiğini biliyordum. Keşke yapmasaydım ama yaptım.
Kendimi o ana öyle kaptırmıştım ki. Çok heyecanlanmıştım ve eminim o da öyleydi. Mantıksız davranmıştık, hepsi bu.
Yavaşladım ve kafamı kaşıdım. Evet, mantıksızdı. Gerçekten bir şey hissetmediğine eminim. Nasıl hissedebilirdi ki? Yüzümün sertleştiğini hissettim. Benden bahsediyorduk yani. Ethan, şu sürekli sataştığı çocuk.
