Ver Bir Dedikodu
Berna: Gız Manolya hazırlandın mı
Manolya: Eveeet
Berna: İyi barii
O mu gelecek seni almaya
Manolya: Yooo
Buluşacağımız yeri ben seçtim
Orada buluşacağız
Zara: Neresi peki
Manolya: Hani en sevdiğim bir park var ya
Orada buluşmak hoş olur diye düşündüm
Hem orada çok güzel salıncaklar da var
Oturulacak çok güzel yerler de var
Seyyar satıcılar da çok
Yemek de yiyebiliriz
Berna: Yani ilk buluşma için bir tık fazla sıradan olmaz mı sence de
Manolya: Bilmem kiii
Sevdiğim ve rahat olduğum bir yer olduğu için şey ettim
Hem sonbaharda çok güzel oluyooo
Yapraklar falan düşmüş oluyor
Ağaçların renkleri de çok güzel
Atmosferine bayılıyoruuuum
Bence o da sevebilir
Zara: Bence de
O park çok hoş zaten
Sevmemesi için bir sebep yok
Manolya: Öyle mi dersin
Zara: Hm hm
Berna: Siz öyle diyorsanız öyledir tabii
Git bakalım ilk randevunaaa
Heyecanlı mısınnnn
Manolya: Evet... İlk defa böyle bir şey deneyimleyeceğim
Çok garip hissediyorum
Berna: Ay ben senden daha heyecanlıyım kız fhcdjkslşmföds
Döndüğünde ilk iş olarak bize yazıyorsun
Meraktan çatlarım yemin ederim
Manolya: Merak etmeee
Döndüğüm gibi yazarım
Berna: Tamaaammmdıırrr
Zara: Bernacığım harfleri biraz daha yaysan erimiş tereyağı gibi akacaklar hcjdkchffn
Berna: Ayıp oluyor ama haaa
Heyecandan o
Zara: Peki peki
Randevunda başarılar dilerim Manolya
Manolya: Teşekkürlerrr
Şimdi çıkıyorum
Anca yetişirim
Görüşürüz kızlarr🤍
Manolya'nın anlatımıyla...
Evren'e konumu attıktan sonra yola çıktım. Bir tık uzak ve çok bilinmeyen bir parktı tercih ettiğim yer. Açıkçası o parkın en çok sükunetini seviyordum. Çok kalabalık olmazdı. Ondandır belki gözüme bu kadar güzel gelmesi.
Parkın girişine geldiğimde etrafa göz attım. Evren'i aradı gözlerim ama göremedim. Henüz gelmemiş olabileceğini düşünerek parkın girişindeki büyük, geniş direğe yasladım sırtımı.
Çok beklememe gerek kalmadan bana yaklaşan ayak seslerini duydum. Başım ayaklarından yüzüne kadar tırmandı. Aşırı derecede şık giyinmişti. En beğendiğim tarzı tercih etmiş olması ona bir adım daha yaklaşmamı sağlamıştı.
Kitaplardan fırlamış bir karaktere benziyordu. Bana doğru çekingen adımlarla yaklaşırken bir eli arkasında duruyordu. Başı hafifçe öne eğilmişti. Diğer eliyle de zaten yeterince düzgün olan saçlarını düzeltmeye çalışıyordu.
Gözlerim istemsizce damarlı ellerine kaydı. İnce parmakları hayranlık uyandırıcıydı. Bir insanda ilgimi ilk çeken şey elleri olurdu nedense. Evren de o yönden fazlasıyla artı puan kazanmıştı.
Tam karşımda durduğunda yüzünde mahcup bir gülümseme yer edinmişti. ''Çok bekletmemişimdir umarım.'' Sesi de en az elleri kadar muazzamdı. Kitaplarda hep bahsedilen derin ses tonuna sahipti. Açıkçası sadece bu sesle bile bir kızı rahatça etkileyebilir diye düşünmeden edemedim.
''Ben de yeni geldim. Sorun değil.'' dedim gülümseyerek. Rahatlamışçasına bir nefes verdi. Beni bekletmiş olmaktan korkmuş gibi görünüyordu.
Kendini biraz toparlayıp arkasında kalan elini gizlendiği yerden çıkardı. Bembeyaz güllerle karşılaşınca nutkum tutuldu. O kadar güzel görünüyorlardı ki...
Onları bana uzattığında kalbim mutlulukla çarpmaya başladı. Eli havada kalıp yorulmasın diye heyecanımı gizlemeye çalışıp neredeyse titreyen ellerimi güllere uzattım.
Onları tutar tutmaz burnuma götürüp güzel kokularını içime çektim. ''Senin kadar güzel bir hanımefendiye her ne kadar layık olmasalar da beğenmiş olmanı umuyorum.''
''Çok beğendim. Çok güzeller.'' dedim hayranlıkla.
''İnan bana senin yanındayken güzelliklerinden utanıp bizden daha güzeli varmış diyorlardır. Aslında Manolya çiçekleri almak istedim ama sonra bir tane var zaten diye düşündüm.'' Bir anlığına kalbim durmuş olabilirdi. İlk defa bir erkekten bu kadar açık bir iltifat alıyordum. Bu bana her ne kadar yabancı gelse de hoşuma da gitmişti.
Utandığımı hissetmiştim. Başımı öne eğdim. Gözlerim güllerde oyalanırken ''Teşekkür ederim.'' dedim iltifatına karşı.
Nazikçe gülümsedi. ''Parka girelim mi?'' diye sordu girişi işaret ederek. ''Tabii.'' deyip ilerlemeye başladım. O da hemen yanımda yürümeye başladı. Aramızda bir karışlık mesafe vardı. Güvenli çizgi buymuşçasına daha fazla yaklaşmıyordu.
Parkın girişinde bizi eski, güzel bir çeşme karşıladı. Tüm park kırmızı, turuncu, sarı yapraklarla süslenirken çeşme de bu durumdan nasibini almıştı. Çeşmenin etrafındaki banklardan birinde yaşlı bir dede, başkasında da bir çift oturuyordu.
''Oturmak mı istersin yürümek mi?'' Sorumla birlikte etrafı inceleyen koyu gözleri bana döndü. ''Bu parka ilk defa geliyorum. Bu yüzden etrafta biraz zaman geçirmek isterim. Sana da uyarsa tabii.''
Yürüyüşü çok severdim. Bu parkta da salıncaklarda sallanmaktan sonra en sevdiğim aktivite yürümekti zaten. ''Uyar tabii. Sana parkın tüm güzelliklerini göstereceğim.'' dedim öz güvenle. Sonuçta burası çok iyi bildiğim bir yerdi. Tanıtma konusunda iyi iş çıkarabileceğimi biliyordum.
Parkın her bir noktasını hevesle anlatırken Evren, her bir sözümü ezberliyormuşçasına dikkatle dinliyordu beni. Bu ara ara beni utandırsa da acayip bir şekilde mutlu da ediyordu.
Salıncakların bulunduğu kısma geldiğimizde küçük bir çocuk gibi yerimde zıpladım. ''Bak! Burası parkın en güzel yeri. Kocaman salıncakları var.'' Evren, salıncaklara bakmak yerine bana bakmaya devam ettiğinde parmağımla salıncakların bulunduğu yeri işaret ettim.
Derin bir uykudan uyandırılmış gibi irkildi. Ardından işaret ettiğim yere baktı. ''Gerçekten de çok güzellermiş.'' Aklına bir fikir gelmiş gibi hevesle bana döndü. ''Seni sallamamı ister misin?''
Bu zamana kadar hep kendim sallanmıştım. Birinin beni sallaması nasıl hissettirecekti acaba? Fazla mı romantik düşünüyordum ki?
Başımla onu onaylayıp salıncaklara doğru ilerledim. Her zaman bindiğim salıncağın yanına vardığımda çantamı ve hırkamı yere bıraktım. Evren de beni taklit ederek trençkotunu çıkarıp eşyalarımın yanına bıraktı.
Gömleğinin bilek kısmındaki düğmeleri çözüp manşetlerini dirseğine kadar katladı. Damarlı kollarından gözlerimi almakta çok zorlanmıştım. Neyse ki o fark etmeden bakışlarımı kaçırmayı başarmıştım.
Salıncağın arkasına geçtiğinde bakışlarıyla salıncağı işaret etti. ''Binmeyecek misin?'' Cevap vermeden salıncağa kuruldum.
Beni yavaşça ittirdi. Salıncak giderek hızlanmaya başladığında kahkaha atmaya başlamıştım. Bu çok eğlenceliydi!
Beni dakikalarca salladı hiç yorulmadan. ''Sen de sallansana. Çok eğlenceli.'' dedim kahkaha atmaya devam ederken.
''Kahkahalarından belli oluyo o.'' Sesinde garip bir zevk alma tonu vardı. Nasıl desem? Gülüşlerim onu mutlu etmiş gibiydi.
Dediğimi yapıp hemen yanımdaki salıncağa bindi. Bir süre sonra hızı benim hızıma yetişti. Salıncaklarımız benzer periyotlar izlemeye başladığı zaman artık havalandıkça gülüşlerimiz birbirlerine karışmaya başlamışlardı.
Daha yeni tanıştığım insanın yanında bu kadar rahat olmam tuhaftı aslında ama nedense onu çok uzun zamandır tanıyormuşum gibi hissediyordum. Bana yabancı biri gibi gelmiyordu. Samimiydi, düşünceliydi, sevecendi, kibardı...
Neredeyse mükemmel bir insandı. Neden aldatıldığını gerçekten merak etmeye başlarken buldum kendimi. Erken yorum yapmak istemesem de onun hiçbir suçu olmadığına neredeyse emin gibiydim artık. Zamanın bize ne göstereceği ise tam bir muammaydı ve elimizde olan tek zaman dilimi şu andı.
