BABANI KAYBETMEDİNİZ 👀🔥
6. BÖLÜM
Babanı Kaybetmediniz
Telefon ekranına tekrar baktım.
“Bu kez baban da orada olacak.”
Parmaklarım titremeye başladı.
— Bu bir şaka olmalı...
Annem telefonu elimden aldı.
Mesajı okuduğu anda yüzü değişti.
— Dilay, odana çık.
— Hayır! Babam nerede?
— Şimdi konuşmanın zamanı değil.
— Ne zaman olacak peki?! Yıllardır sustunuz!
Annem gözlerini kapattı.
— Babanı kaybetmedik.
Nefesimi tuttum.
— O zaman nerede?
Annem cevap vermedi.
Tam o sırada kapının zili çaldı.
İkimiz de birbirimize baktık.
Annem yavaşça kapıya doğru yürüdü.
— Burada kal.
Ama ben arkasından gittim.
Kapı açıldığında karşımızda kimse yoktu.
Sadece yerde küçük, kahverengi bir zarf vardı.
Üzerinde benim adım yazıyordu:
DİLAY'A
Zarfı açtım.
İçinden tek bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta genç bir adam vardı.
Elinde siyah bir günlük tutuyordu.
Fotoğrafın arkasında ise şu yazıyordu:
“Bunu okuyorsan, artık saklanacak bir şey kalmadı.”
Altında bir tarih vardı.
YARIN — 17.00
Ve en altta:
“Eski depoya gel. Bu kez yalnız gelme.”
Başımı kaldırıp anneme baktım.
— Anne...
Annemin gözleri dolmuştu.
— Ne?
— Babam yaşıyor mu?
Annem uzun süre sustu.
Sonra çok kısık bir sesle cevap verdi:
— Evet.
O an bütün dünyam durdu.
Babam yaşıyordu.
Ama yıllardır neden benden saklanıyordu?
Ve daha korkuncu...
Günlüğümü kim yazıyordu?