Sabah okula giderken hava kapalıydı.
Defne gökyüzüne baktı.
"Bugün kesin yağmur yağacak."
Bora omuz silkti.
"Ben şemsiye getirmedim."
Selin şaşırdı.
"Telefonunu unutursun, şemsiyeyi unutursun... Sen nasıl hayatta kalıyorsun?"
"Şans."
İlk iki ders sorunsuz geçti.
Üçüncü dersin sonunda gökyüzü iyice karardı.
Bir anda gök gürledi.
GÜMMM!
Ardından bardaktan boşanırcasına yağmur yağmaya başladı.
Sınıftaki herkes camlara koştu.
"Ne yağıyor ama!"
"Eve nasıl gideceğiz?"
Dersler bittikten sonra öğrenciler okul girişinde beklemeye başladı.
Kimisi ailesini arıyordu.
Kimisi yağmurun dinmesini bekliyordu.
Defne çantasından şemsiyesini çıkardı.
Selin'in de şemsiyesi vardı.
Bora ise çaresizce yağmura baktı.
"Ben bittim."
Defne gülümseyerek şemsiyesini açtı.
"Gel."
Bora şaşırdı.
"Ciddi misin?"
"Islanıp hasta olmanı istemiyorum."
Üçü aynı şemsiyenin altına girmeye çalışınca ortaya komik bir görüntü çıktı.
"Lan kolumu ezdin."
"Sen çekil biraz."
"Şemsiye küçük!"
Yoldan geçenler onlara bakıp gülümsüyordu.
Tam o sırada Melis tek başına yürüyordu.
Üzerinde şemsiye yoktu.
Saçları tamamen ıslanmıştı.
Defne birkaç saniye düşündü.
Sonra seslendi.
"Melis!"
Melis durdu.
"Ne var?"
"Gel. Yer var."
Bora fısıldadı.
"Yok ama..."
Defne dirseğiyle Bora'ya hafifçe vurdu.
Melis birkaç saniye tereddüt etti.
Sonra sessizce yanlarına geldi.
Dört kişi küçücük şemsiyenin altında yürümeye başladı.
Bora söyleniyordu.
"Şu an nefes alamıyorum."
Selin kahkaha attı.
"Sen zaten çok yer kaplıyorsun."
Melis istemeden güldü.
Defne bunu fark etti ama bir şey söylemedi.
Yol ayrımına geldiklerinde Melis durdu.
"Ben buradan gideceğim."
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Melis hafifçe gülümsedi.
"...Teşekkür ederim."
İlk kez bunu gerçekten içten söylemişti.
Defne de gülümsedi.
"Görüşürüz."
Melis uzaklaşırken Bora şaşkınlıkla Defne'ye baktı.
"Sanırım sonunda aranız düzelmeye başlıyor."
Defne omuz silkti.
"Belki de."
Yağmur hâlâ yağıyordu ama sanki hava eskisi kadar soğuk değildi.
Bölüm Sonu