Bölüm 5

Rüzgar vadinin içinden sert esiyordu. Bozkurt Timi kayalıkların arasında ilerliyordu. Gece görüş gözlükleriyle dünya yeşil bir gölgeye dönüşmüştü. Uzaktaki küçük ışık bir anda söndü. Baran fısıldadı: “Gözcü olabilir.” Aras el işareti verdi. Tim yere çöktü. Sessizlik geri geldi. Sadece rüzgar ve ekipmanların çok hafif tıkırtısı. Aras dudaklarını kıpırdatmadan konuştu: “Baran, teyit.” Baran nefesini yavaşlattı. Tüfeğini kayalığa sabitledi. “İki kişi… kuzey sırtında.” Mert: “Fark edilmiş olabiliriz.” Aras: “Bekliyoruz.” Dakikalar geçiyordu. Gerginlik insanın omuzlarına ağırlık gibi çöker. Kerem’in elleri telsizin üzerinde sabit duruyordu. Efe çevreyi izliyordu. Ali sağ yamaçtan ilerlemeye hazırdı. Sonra… Bir taş yuvarlandı. Küçük bir ses. Ama dağda küçük ses yoktur. Silah sesleri bir anda patladı. “TEMAS!” Mermiler kayalara çarpıp kıvılcım çıkarıyordu. Aras bağırdı: “SİPER!” Herkes kendini yere attı. Baran karşı ateş açtı. Her atışı kontrollüydü. Mert sağdan yaklaşan gölgeleri gördü. “Üç kişi sağda!” Ali: “Geri çekilme hattı açık!” Kerem telsize sarıldı. “Bozkurt Timi temas halinde!” Kalp atışları silah seslerine karışmıştı. Aras ateş ederken bağırdı: “Pozisyonu koru!” Çatışma birkaç dakika sürdü. Ama zaman uzamış gibiydi. Efe bir kayanın arkasından Mert’e seslendi: “İyi misin?” Mert: “İyiyim!” Tam o anda… Bir mermi kayaya çarpıp sekerek geldi. Efe’nin omzuna saplandı. Efe yere düştü. “Ah!” Aras hemen döndü. “Efe vuruldu!” Mert sürünerek yanına geldi. Baran ateşi bastırıyordu. Ali duman bombası attı. Kerem telsizden bağırdı: “Yaralı var!” Aras Efe’nin yanına ulaştı. “Efe, benimle kal.” Efe dişlerini sıkıyordu. “Komutanım… iyiyim…” Ama kan hızla akıyordu. Aras sıhhiye çantasını açtı. Turnike, bandaj, baskı… Efe yardım etmeye çalıştı: “Omuz… çıkış yok…” Mert baskı uyguladı. Ali ateş etmeye devam ediyordu. Baran hedefleri tek tek indiriyordu. Sonra… Silah sesleri kesildi. Sessizlik. Tekrar. Kerem: “Temas kesildi.” Kimse hemen doğrulmadı. Aras Efe’ye baktı. “Durum?” Efe nefes alıp verdi. “Kurşun içeride… ama hayattayım.” Aras: “Sen sıhhiye değil misin?” Efe hafifçe güldü. “Bu sefer hasta benim komutanım.” Gerilim biraz kırıldı. Geri Çekilme Aras karar verdi. “Geri çekiliyoruz.” Ali ve Mert Efe’yi kaldırdı. Baran en arkada koruma aldı. Kerem sürekli koordinat veriyordu. Yürüyüş yavaş ama kararlıydı. Efe yürümeye çalıştı: “Beni taşımayın…” Aras: “Konuşma.” Vadiden çıkarken gökyüzü biraz aydınlanmıştı. Gece bitiyordu. Ama operasyon bitmemişti. Aras biliyordu… Bu sadece başlangıçtı.