Bölüm 1

​Yaz tatilinin son günüydü ve moralim çok bozuktu. Yarın yeni okuluma başlayacaktım ama hala bu yeni çevreye, bu topluma hiç alışamamıştım. Benim tek sığınağım, bu şehri koruyan Örümcek Adam’dı. Odama girdiğinde sanki başka bir dünyaya adım atıyordun; her yer onunla ilgili figürler, posterler ve eşyalarla doluydu. Annem Jodi ise bu durumdan hiç hoşlanmıyordu. Figürlerimin dikkatimi dağıttığını, artık derslerime odaklanmam gerektiğini söyleyip duruyordu. Ama ben onları kaldırmamakta kararlıydım; onlar benim dünyamdı.

​O gece odamda figürlerimle oynarken annemin o tanıdık sesi duyuldu:

​"Zuk! Yat artık! Yarın okulun var, geç kalacaksın!"

​"Öff, tamam anne!" diye söylendim. İstemeyerek de olsa yatağıma girdim ve kısa sürede uykuya daldım.

​Sabah olduğunda, yeni formamı giyip çantamı hazırladım. Tam evden çıkacakken annem yine mutfaktan bağırdı:

​"Zuk! Gel artık, kahvaltı hazır!"

​Hızlıca kahvaltımı yapıp çantamı sırtlandım ve evden çıktım. Okul yolunda, ayaklarımı sürüyerek düşünceli bir şekilde yürüyordum. Bir süre sonra çatıdan çatıya ağ atarak ilerleyen o silüeti gördüm; Örümcek Adam tam tepemdeydi! Heyecandan kalbim yerinden çıkacak gibi oldu ve onu takip etmeye başladım. O kadar hızlıydı ki, ona yetişmek için tüm gücümü kullanmam gerekiyordu.

​Sonunda şehrin kıyısındaki terk edilmiş bir depoya girdiğini gördüm. Merakıma yenik düşerek ben de sessizce içeri süzüldüm. İçeride laboratuvar önlüklü insanlar ve onları yöneten, oldukça ürkütücü görünen Jeff adındaki adam vardı. Etrafı incelemeye başladım; makineler, boş tenekeler derken deponun ortasındaki o devasa parıltı dikkatimi çekti. Bir boyut kapısıydı!

​Örümcek Adam içeri girdi ve hemen kapıyı kapatmak için harekete geçti. Ancak Jeff ona sürekli engel oluyordu. Mücadele sürerken, boyut kapısından aniden garip, rengârenk bir örümcek fırladı. Jeff bunu görünce sevinçten gözleri parladı. Örümcek Adam ise dehşet içinde bağırdı:

​"Hayır!"

​Nafileydi. Bilim insanları örümceği hemen cam bir fanusa kapattılar. Örümcek Adam hızla ağ atıp fanusu kendine doğru çekti ama tam kaçacakken Jeff üzerine atladı. Çıkan arbedede cam fanus elimden hiç de uzak olmayan bir köşeye fırladı ve sertçe yere çarptı.

​Çıkan kırılma sesiyle yerimden sıçradım ve korkuyla bir çığlık attım. Herkes bir anda donup kaldı ve tüm gözler sesin geldiği köşeye, yani bana döndü. Kalbim boğazımda atıyordu; panikle çantamı yerden kaptığım gibi çıkışa doğru koştum. Herkes bana odaklanmışken Örümcek Adam fırsatı değerlendirip Jeff’e saldırdı. Okula geç kaldığımı fark edince, ardıma bakmadan okul yönüne doğru koşmaya başladım.

​Tüm bu yaşananların şokuyla nefes nefese koşarken büyük bir detayı kaçırmıştım: Boyut kapısından çıkan o gizemli, rengârenk örümcek, kaosun içinde savrulmuş ve açık bıraktığım okul çantamın içine girip saklanmıştı bile.