Hislerimi ifade ettim bugun, bir konudan dolayı bu konu açıldı.
Hislerim konusunda en anlayışsız sensin dedim, ben senin güçlü olmanı istiyorum dedi.
Nasıl istiyorsun ama hislerimi küçümseyerek mi? Bu ifadeler bana sadece kendi hislerimi dile getirip getirmeme konusunda kendimi çaresiz hissettiriyor.
İşte, bunları dile getirdiğimde gördüğüm yine o bakış.
Sanırım söylememeliyim.
Ne hissettiğimi.
Bir önemi var mı? Güçlü olmanı istiyorum. Ama nasıl? Söylemesi kolay fakat iş yapmaya gelince nasıl yapılır bunu söylesen bile ben yapamıyorsam yine de sorun bende midir?
Sanırım sorun benim.
Sen neye hazırsın dedi bi ara bu konuşma içerisinde.
Sanırım dışarı çıkmaya hazır hissetmemen veya iş görüşmesine gitmeye hazır hissetmemem de normal değil.
Benim sorunum ne?
Şımarıklık? Tembellik?
Sanırım bunlardan biri.
Ama kesinlikle psikolojik değil, hayır, neden olsunki?
Dışarıdan bakınca gayet sağlıklı biriyim, konuşunca da gayet aklı yerinde hatta tabiri caizse empati duygusu yüksek ve yaşına göre oldukça da olgun.
Peki neden bunu hissediyorum? Neden böyle hissediyorum? Uzun süredir evden çıkmadım diye mi?
Hayır, hayır, üzgünüm ama bu yeni bir şey değil.
Yaptığım her şeyde kendimi istisnasız başarısız görüyorum ve iş başvurularında kendi alanım dışında kalan (market çalışanı gibi) yerlerden bile ret yediğim için ben gerçekten kendimi yetersiz görüyorum.
Kim beni ne yapsın?
Bu haldeyken nasıl öğretmenlik yapabilirdim?
Hem yapadabilir miydim?
Kitap yazıyorum, içimde yazma isteği olduğu için. İlk başta ne yazacağımı bilemedim sonra bir video gördüm yazar olduğum için diyorum eğer ne yapacağınızı bilmiyorsanız yazar olmayı denemeyin çünkü benim beynim hep dönüyor konularla.
Hayır, yani, ne alakası var? Yazacağım konuyu bulduğum zaman benim de o konuyla ilgili şeyler beynimde dönebiliyor hikaye bağlam kurabiliyorum.
Ben bir fotoğrafa baktığımda ya da yarım kalan öyküye anlatıma baktığımda onu zihnimde çok ileriye götürebiliyorum ama konu bulamıyorum diye yazar olamaz mıyım?
Hayır, yazar olamam çünkü kendimi yetersiz görüyorum yazdıklarımı yetersiz ve başarısız görüyorum.
Gerçekten, kitabımı tam olarak beş gün once tamamladım, görülmedi kitabım evet fakat ben kendimi yetersiz gördüğüm için tüm bunların olduğunu düşünüyorum.
İğrenç, felaket, ne diye ugraşıyorum?
Lütfen, sen ne kabul görürsün ne de bir şey başarabilirsin.
Unutulmaya mahkumsun.
Hatta unutulmalısın da.
İnsanlıkla paylaştığın bu şey de nedir? İyi ki görmemişler! Zaman israfı! Saçmalıklar bütünü!
Gerçekten bir şeyler başarabileceğini mi zannediyorsun?
Sen kimsinki?
Asla hayallerine kavuşamazsın.
Hak etmiyorsun.
Rezil hissediyorum.
Bence sen en iyisi sus.
Sadece uyumak istiyorum.